گروه همبستگی با مادران عزادار ایران در شهر کلن / آلمان

2010-07-19T18:20:00.003+02:00

تا دادخواهی
در پنجاه و سومین هفته همبستگی با مادران عزادار

ایستاده ایم تا روز دادخواهی ، تا شناخت عوامل قتل و زندانی کردن فرزندان این سرزمین، تا لغو اعدام تا آزادی همه زندانیان سیاسی
کلن همبستگی با مادران عزادار ایران روز یکشنبه 18 جولای

2010-07-19T17:59:00.001+02:00

گردهمایی حامیان مادران عزادار در پاریس

حضور پررنگ حامیان مادارن عزادار در بیست و یکمین کنفرانس سالانه بنیاد پژوهش های زنان ایران در پاریس در روز شنبه هفده ژوئیه باعث شد که گردهمایی این هفته حامیان مادان عزادار ایران به طور دسته جمعی و با حضور فعال زنان و مردان شرکت کننده در کنفرانس برگزار گردد. این برنامه با خواندن سرود ، نشان دادن عکسهای جانباختگان و زندانیان سیاسی ، مطرح کردن خواسته های مادارن و سخنرانی و جمع کردن امضا علیه اعدام و شکنجه و آزادی زندانیان سیاسی برگزار گردید.

2010-07-19T16:14:00.003+02:00

پیام مادران عزادار در مراسم بزرگداشت امیر جوادی فر

پيام مادران عزادار :

من به نبرد مي روم ولي شمشير نمي كشم بلكه روشنايي مي بخشم تا لشكر تاريكي بگريزد (پيامبر ايراني-زرتشت)

با عرض تسليت و تبريك به خانواده محترم شهيد امير جوادي فر . خانواده همه شهداي حماسه جنبش سبز.

ما مادران عزادار (پارك لاله) همچنان پيگير و مقاوم در كنار ساير هموطنان ايستاده ايم و خواسته هاي خود را دنبال مي كنيم:

اعدام را بس كنيد
آمران و عاملان جنايات، عادلانه و علني محاكمه شوند
تمامي زندانيان عقيدتي و سياسي هرچه سريعتر و بدون قيد و شرط آزاد شوند.

مادران عزادار (پارك لاله)

2010-07-15T13:18:00.002+02:00

گزارش مادران عزادار در تهران از دیدار با مادر سعید زینالی

جمعی از مادران عزادار در آستانه ۲٣ تیر همزمان با سالروز دستگیری سعید زینالی در سال ۷٨ به دیدار مادر سعید رفتند تا با این مادر همچنان چشم به در دوخته همدردی نمایند، مادری که ۱۱ سال پیش فرزندش را جلوی چشمانش از منزل ربودند و از آن زمان تاکنون برای پیدا کردن ردی از او به هر دری زده ولی هیچ پاسخی به او داده نشد و این طبیعی ترین پرسش یک مادر و پدر که" با فرزندمان چه کردید؟!
"پس از ۱۱ سال همچنان بدون پاسخ باقی است. خانم زینالی در جمع مادران از رنج و عذابی که در طول این مدت کشید می گوید، می گوید سعیدش فارغ التحصیل رشته کامپیوتر از دانشگاه تهران است و او تنها بازداشتی آن روز نیست که هیچ خبری از او ندارند همراه با سعید حداقل ۶ دانشجوی دیگر دانشگاه تهران نیز بودند که وضعیتی کاملا مشابه با سعید دارند و خانواده آنها نیز در یافتن ردی از فرزندان خود به هر دری زدند و پاسخی نیافتند، دو تن از این دانشجویان دختر هستند.
مادران عزادار همراه با مادر سعید زینالی خواهان آنند تا مسئولین قضایی و امنیتی ایران پس از ۱۱ سال بی تفاوتی و بی توجهی پاسخ دهند چه بر سر سعید زینالی و سایر دانشجویان بازداشتی در تیرماه ۷٨ آوردند و همچنین خواستار آزادی هرچه سریعتر بهروز جاوید طهرانی شدند، دانشجویی که در پی اعتراضات دانشجویان در ۲٣ تیرماه ۷٨ تاکنون در اوین بسر می برد.
درخاتمه مادران عزادار به اتفاق در مراسم گرامیداشت اولین سالگرد خاکسپاری سهراب اعرابی که در منزل وی برگزار شده بود شرکت کردند.
مراسم با حضور خانواده های مسعود هاشم زاده، اشکان سهرابی، حسن پور و ... و همینطور جمعی از مردم با شکوه برگزار شد.
دراین مراسم مادر سهراب چندین دلنوشته خواند که در آنها سوگند خورده شد که از حق سهراب ها نگذرند و تا تحقق خواسته های فرزندان پاک این سرزمین که برای بدست آوردن ابتدایی ترین حقوق خود یعنی حق تعیین سرنوشت، جان خود را از دست دادند از پای ننشینند و اجازه ندهند تا مادران دیگری در ایران غم و دردی که آنان مجبور به تحمل آن هستند را تجربه کنند و تا محو خشونت دست از تلاش برندارند.
در خلال این مراسم اشعاری از شرکت کنندگان خوانده شد و سرودهای زیبایی چون کاروان شهید، مرغ سحر، سراومد زمستون همخوانی شد.
راهشان پر رهرو، یادشان گرامی باد

مادران عزادار - تیر ۱٣٨۹

2010-07-15T12:13:00.004+02:00

در کهریزک بر امیرجوادی فر چه گذشت

برای اعتراض مدنی رفت، جنازه اش را پس دادند

"من برای یک اعتراض مدنی بیرون رفتم نه سلاح داشتم نه دشنام دادم فقط در سکوت ایستاده بودم. کاری نکردم که از چیزی بترسم، می روم و برمیگردم".

این آخرین جملات امیر جوادی فر، یکی از قربانیان بازداشتگاه کهریزک است که روز 18 تیر، ضرب و شتم شدید نیروهای بسیجی، پس از بازداشت، او راروانه بیمارستان کرد؛ اما او و خانواده اش به احترام قانون و با گمان صدور قرار وثیقه و کفالت از سوی قاضی به دلیل وضعیت نامساعد جسمانی او، به پلیس پیشگیری تهران مراجعه کردند و برخلاف تصورشان حتی فرصت خداحافظی از هم را نیز نیافتند.

امیر جوادی فر پیش از مراجعه به پلیس و در پاسخ به برادرش که پرسیده بود می تواند راه برود یا ویلچر تهیه کنند گفته بود: "عاشقان ایستاده می میرند". او ایستاده و با پای خود رفت تا به قانون کشورش احترام بگذارد و پدر و برادرش بعد از روزها سرگردانی، پیکر رنجور و بی جان او را تحویل گرفتند.

مراسم اولین سالگرد شهادت امیر جوادی فر امروز در حالی برگزار می شود که خانواده جوادی فر با گذشت یک سال همچنان منتظر محاکمه آمران فاجعه کهریزک و محاکمه قاضی ای هستند که امیر را با وجود وضعیت نامساعد جسمانی به بازداشتگاه کهریزک فرستاد.

آنها از قاضی مستقر در پلیس پیشگیری تهران که امیر را همراه با دیگر بازداشت شدگان روز 18 تیر در دو اتوبوس به بازداشتگاه کهریزک فرستاده بود شکایت کرده اند و در حالیکه حکم عاملان جنایات کهریزک که صالح نیکبخت، وکیل خانواده جوادی فر آن را پر از تناقض و تعارض میداند صادر شده، هیچ خبری از محاکمه آمران این جنایت نیست.

امیر به احترام قانون رفت

روز 19 تیر که با علی جوادی فر، پدر امیر جوادی فر تماس گرفتیم همزمان با ساعاتی بود که امیر را تحویل پلیس داده بودند. آقای جوادی فر که به شدت متاثر بود به "روز" گفت:" درست زمانی زنگ زدید که من به احترام قانون و با هزار امید و آرزو، فرزندم را تحویل پلیس دادم، دقیقا همین ساعت و دقیقا همین روز و الان تمام آن لحظه ها و اتفاقات آن روز در ذهنم مرور می شود و چهره امیر و..."

پدر امیر جوادی فر افزود:" من با این اطمینان که پسرم کاری نکرده و او را با وضعیتی که دارد بازداشت نمی کنند رفتم تا تکلیف امیرم را مشخص کنند. او را به جایی بردم که باید حافظ امنیت او و همه باشد و با تصور رعایت عدل و عدالت تحویل دادم و گفتم که تکلیف پسر مرا مشخص کنید. هرگز به ذهنم خطور نمیکرد و تصور نمیکردم چنین اتفاقاتی بیفتد و چنین شرایطی پیش بیاید و..."

آقای جوادی فر متاثرتر از آن بود که بتواند صحبت کند و بابک جوادی فر، برادر امیر به سئوالات "روز" پاسخ میگوید. او می گوید که امیر با تاکید بر بی گناهی اش و به احترام قانون و با تصور صدور قرار وثیقه یا کفالت به دلیل وضعیت جسمانی اش رفت تا تکلیفش روشن شود اما ما فرصت خداحافظی هم نیافتیم. اصلا تصور هم نمی کردیم چنین اتفاقی بیفتد.

بابک جوادی فر تاکید میکند که با توجه به وضعیت امیر، هرگز نه خود امیر و نه خانواده اش تصور نمیکردند او را روانه زندان کنند: "ما اصلا فکر نمیکردیم او را نگه دارند. تصورمان این بود که با توجه به وضعیت جسمانی امیر، او را روانه زندان نمی کنند. حالا آن قاضی که در پلیس پیشگیری، دستور داد امیر را با آن وضعیت، حتی نه به اوین بلکه به کهریزک منتقل کنند باید بیاید در دادگاه و محاکمه شود. باید جواب دهد که با هماهنگی چه کسی، امیر را به کهریزک فرستاد. باید جواب دهد که چگونه توانست امیر را با آن وضع جسمی به چنین جایی بفرستد. ما منتظریم تا دادگاه انتظامی قضات برگزار شود و او بیاید و جواب بدهد. شکایتی هم که کرده ایم در این راستا بوده که همه کسانی که نقش داشتند و امریت داشتند مجازات شوند تا دیگر این اتفاقات برای بچه های مردم نیفتد. تا همان روزی که کسی را می گیرند به خانواده اش بگویند کجاست و در چه وضعی است نه اینکه روزها با عکس مقابل اوین باشند و بعد جسد تحویل بگیرند. امیر که برنمی گردد حداقل اتفاقات مشابه برای بچه های مردم نیفتد..."

18 تیر چه اتفاقی افتاد؟

امیر جوادی فر که روز 18 تیر به همراه همسر دوستش در تجمعات حضور یافته بود، از سوی نیروهای بسیج مورد ضرب و شتم قرار گرفت و سپس بازداشت شد. بابک جوادی فر می گوید:" در یک کوچه بن بست در تقاطع خیابان دانشگاه و شهدای ژاندامری، لباس شخصی ها به امیر حمله می کنند و 8 الی 12 نفر می ریزند سر امیر و به شدت او را مورد ضرب و شتم قرار میدهدن و می برند. همسر دوست امیر به او چسبیده بود و فریاد میزد که نبرید اما چند ضربه هم به او می زنند و و جدا می کنند و امیر را می برند.

از بابک که خود در همان حوالی بوده می پرسم امیر چه کاری انجام میداد که به او حمله کردند، می گوید: هیچ کار خاصی نمیکرد مثل بقیه مردم، در سکوت و مسالمت آمیز. او را بردند و من خودم همان دورو بر بودم؛ هر چه دنبالشان گشتم پیدا نکردم تا اینکه خانم دوست امیر، زنگ میزند و به همسرش می گوید امیر را گرفته اند. ما رفتیم همه کلانتری های اطراف را گشتیم خبری نبود گفتند نیست تا نزدیک ساعت 9 شب که از بیمارستان فیروزگر، مامور همراه امیر با موبایل امیر به ما زنگ زد و گفت بیاید بیمارستان. رفتیم و دیدیم که درب و داغون است..."

اولین عکس هایی که از امیر جوادی فر منتشر شده عکس هایی است که او را در بیمارستان با آتلی بر گردن و صورتی ورم کرده و بدنی زخمی نشان میدهد.

بابک جوادی فر می گوید: "امیر روی زمین افتاده بود؛ با لگد به نقاط مختلف بدنش ضربه زده بودند. تمام بدنش کوفتگی داشت. فکش در رفته و برای همین آتل بسته بودند. بینی اش آسیب دیده بود؛ با توجه به اینکه قبلا امیر بینی اش را جراحی کرده بود احتمال میدادیم شکسته باشد. در بیمارستان خواستیم از همه بدن او عکسبرداری کنند و اسکن مغزی کنند، از نظر داخلی هم چک کردند. همه انجام شد و مشکل حادی نداشت. اما خیلی ضربه خورده بود. به بیمارستان ها گفته بودند نباید کسانی را که این جور اتفاقات برایشان می افتد نگه دارند برای همین بیمارستان، امیر را نگه نداشت و بیمارستان های خصوصی هم اجازه پذیرش اینها را نداشتند. من رفتم کلانتری 148 سر خیابان وصال گفتم امیر را باید به بیمارستان خصوصی منتقل کنیم. افسر نگهبان همکاری کرد. امیر را به بیمارستان لاله منتقل کردیم. بردیم حمام و بستری شد و سرم زدند. پزشک داخلی و متخصص مغز و اعصاب آمد. بعد امیر گفت که یک چشم اش تار می بیند. زنگ زدند متخصص چشم آمد/ گفت قرنیه اش خراشیدگی دارد و باید قطره بریزد و استراحت کند. گفتند سه روزه خوب می شود. خواستیم یک روز دیگر در بیمارستان بماند. مامور گفت بیش از این اختیار ندارم. من برگشتم کلانتری و با افسر نگهبان صحبت کردم مامور دیگری داد و همکاری کرد اما وقتی با مامور به بیمارستان رفتم دیدم امیر و بابا در حال ترخیص هستند."

عاشقان ایستاده می میرند

بابک جوادی فر سپس از شکایت ضاربان امیر از او خبر میدهد: "کسانی که امیر را مورد ضرب و شتم قرار داده و سپس بازداشت کرده بودند از امیر شکایت کرده بودند. بابا و امیر می گفتند برویم وضعیت جسمانی او را که ببینند قرار وثیقه و کفالت صادر میکنند چون هیچ جرمی هم مرتکب نشده است. حرف زدیم و تصمیم گیری جمعی کردیم که برویم. امیر هم گفت: من برای یک اعتراض مدنی بیرون رفتم نه سلاح داشتم نه دشنام دادم فقط در سکوت ایستاده بودم. کاری نکردم که از چیزی بترسم، می روم و برمیگردم. به او گفتم: ویلچر بیاورم؟ گفت: نه می توانم روی پاهایم بایستم. عاشقان ایستاده می میرند و... متاسفانه امیر را ترخیص کردیم و رفتیم کلانتری، نامه ای تنظیم کردند و گفتند باید بفرستیم پلیس امنیت، مامور دادند. با مامور رفتیم و امیر با مامور داخل رفت. ماهم منتظر بودیم. بعد گفتند باید بروید پلیس پیشگیری در ضلع جنوبی میدان انقلاب. رفتیم اما تا رسیدیم امیر را از ما تحویل گرفتند و حتی فرصت نشد خداحافظی کنیم. سریع من و بابا را پس زدند. گفتند اینجا نباید بایستید و ما را از منطقه دور کردند حتی نگذاشتند خداحافظی کنیم و حرف های آخرمان را بزنیم."

برادر امیر اما چند ساعتی بعد، دوباره به پلیس پیشگیری برمیگردد: "چند ساعت بعد برگشتم. خلوت بود. پرس و جو کردم. ماموری گفت سه اتوبوس رفتند. دو اتوبوس عازم کهریزک و یک اتوبوس هم عازم اوین. ساعت 8 شب جمعه 19 تیر بود و عملا هیچ کاری نمی توانستیم بکنیم. گفتند صبح بروید دادگاه انقلاب و رفتیم. نامه ای روی دیوار زده و نوشته بودند کسانی که 18 تیر بازداشت شده اند ده روز بعد برای پی گیری بیایند. اما ما هر روز می رفتیم هم دادگاه انقلاب و هم جلوی زندان اوین. لیستی زده بودند از کسانی که به اوین منتقل شده بودند. اسم امیر نبود. شک کردیم گفتیم او را برده اند کهریزک. تا 23 تیر که اتوبوسی از کهریزک به اوین فرستادند. من جلوی اوین بودم ماموری لیست اسامی را خواند حدود 130 نفر بودند. اسم امیر نبود فکر کردیم امیر کهریزک نبوده. در اوین است. هر روز عکس امیر در دست جلوی اوین بودیم. سر بچه هایی که از کهریزک آمده بودند را تراشیده بودند، چند نفرشان که آزاد شدند عکس امیر را نشان دادیم نمی شناختند. در لیست زندانیان کهریزک هم نبود فکر کردیم اوین است. از زندانیانی که سرشان تراشیده نشده و مشخص بود ادر اوین بوده اند آزاد که می شدند، می پرسیدیم. کسی نمی شناخت."

خانواده امیر جوادی فر روز سوم مرداد متوجه می شوند که امیر در زندان جان باخته است. این در حالی است که امیر روز 23 تیر جان باخته بود و در گزارش کمیته ویژه مجلس درباره او آمده است: "ایشان در زمان دستگیری مورد ضرب و شتم قرار گرفته و قبل از انتقال به کهریزک مداوا گردیده ولی با این حال نامبرده از لحاظ جسمی ضعیف شده بود و توان مقاومت در برابر صدمات جسمی و روحی بازداشتگاه کهریزک را نداشته است و در چهار روز حضور در کهریزک یک بار به پزشک وظیفه زندان مراجعه کرده که مداوای خاصی نسبت به ایشان انجام نمی پذیرد. به هر حال ایشان با حالت وخیم سوار اتوبوس می شود و در همان آغاز حرکت اتوبوس ها نامبرده وضعیت بحرانی پیدا نموده و در بیرون از اتوبوس جان می دهد."

بابک جوادی فر می گوید: "روز جمعه، دوم مرداد من برای دیدن مادربزرگم شمال رفته بودم. یکی از دوستان جلوی اوین بود عکس امیر را به زندانیانی که آزاد می شدند نشان میداد. یکی از بچه هایی که از کهریزک به اوین منتقل و آزاد شده بودتا عکس را می بیند می گوید این امیر است و فوت شده. دوستم چند جا سر میزند اما باز جمعه بود و کاری نمی تواند بکند همان روز برگشتم و صبح اول وقت دوستانم آمدند و گفتند خبری از امیر گرفته ایم و باید برویم. 7 صبح بود به سمت شهر ری راه افتادند. پرسیدم: چی شده؟ کجا می رویم؟ گفتند: لیست افراد مفقود را داده اند برویم ببینم. تا رسیدیم جلوی پزشکی قانونی کهریزک، هنوز من نمیدانستم موضوع چیست. پزشکی قانونی هم ساعت 8 و نیم باز می شد. در همان فاصله پدرم زنگ زد و گفت ماموری آمده و می گوید بیایید پلیس امنیت شهر ری. ما نزدیک بودیم رفتیم. یک سرهنگی بود با یک لباس شخصی. من مدام می پرسیدم برادرم کجاست اما به ما جواب ندادند گفتند باید پدرتان بیاید. پدرم رسید. گفتند بروید پزشکی قانونی کهریزک و شناسایی کنید. برگشتیم همان جا و من خودم امیر را شناسایی کردم."

چشمانم را به من برگردان...

بابک، پیکر برادر بی جانش را شناسایی کرده است: "اجازه ندادند وارد پزشکی قانونی شویم و ببینیم. چند تا عکس بود که دیدم. دو عکس از گردن به بالا بود و یک عکس هم تقریبا از کمر به بالا. از ناحیه پشت، قفسه سینه و یک نقطه دیگر در بدنش کالبد شکافی شده بود و کاملا شکافته و دوخته بودند. امیری نبود که ما تحویل دادیم. زمین تا آسمان فرق میکرد.موقع شستشورفتم داخل ببینم اما سریع دوستان مانع شدند و مرا بیرون بردند. وضعیت روحی مناسبی هم نداشتم."

از برادر امیر جوادی فر درباره شایعاتی مبنی بر کشیدن ناخن های برادرش می پرسم. می گوید: "به این شکل نبوده است. بچه ها در کهریزک در یک قرنطینه ای با هم بودند. اینقدر توی آفتاب داغ، کلاغ پر برده بودند که پاهایش به شدت آسیب دیده بود. چشمانش بینایی را از دست داده بود. قطره ای که باید برای چشمش استفاده میکرد را گرفته بودند و با توجه به فضای کثیف بازداشتگاه و شرایطی که در بازداشتگاه وجود داشت و همه میدانند، چشم امیر که آسیب دیده بود عفونت کرده و بینایی اش را از دست داده بود. چشم دیگرش هم بر اثر ضربه ای که خورده بود چرک کرده بود. به گفته بچه هایی که کهریزک بودند امیر روز آخر بینایی نداشت و هی داد میزد و مادرش راکه چند سال پیش فوت کرده صدا میکرد و میگفت چشمانم را به من برگردان..."

امیر آگاهانه رفت

پیکر امیر را 2 روز بعد از شناسایی، به خانواده اش تحویل میدهند و به گفته بابک، تشییع پیکر امیر در شرایطی کاملا امنیتی برگزار می شود: "تعهدی برای تحویل پیکر امضا نکردیم فقط فرم را برای تحویل جسد پر کردیم. یک سئوالی داشت که از کسی شکایتی دارید یا نه که ما خالی گذاشتیم. نگذاشتند در قطعه ای که میخواستیم امیر را به خاک بسپاریم اما مشکل دیگری پیش نیامد. مراسم سوم به خوبی برگزار شد. مراسم هفتم سر خاک برگزار شد و ماموران امنیتی هم حضور داشتند. چهلم هم مثل سوم در پارکینگ خانه مان برگزار شد. مشکل خاصی نبود و من بابت این قضیه از شورای تامین استان و هر مقامی که باعث شد مراسم امیر به خوبی برگزار شود تشکر میکنم."

خانواده امیر بعد از این قضایا شکایت کردند و خواهان محاکمه قاتل و قاتلان او شدند. از برادر امیر می پرسم که امیر معترض بود؟ بابک می گوید: "امیر اصلا آدمی سیاسی نبود و همیشه این شعر سهراب را می خواند که «من قطاری دیدم که سیاست می برد و چه خالی می رفت». امیر هنرمند بود. نگاهش به دنیا هنرمندانه بود. شعر میخواند. فیلم میدید و در اصل شبی نبود که فیلمی نبیند و بخوابد. فارغ التحصیل بازیگری از موسسه کارنامه بود. بسیار کتاب میخواند. رمان میخواند و اصلا در وادی سیاست نبود. اما تعهد اجتماعی داشت. هر آدمی که خوب فکر میکند تعهد اجتماعی هم دارد."

بابک جوادی فر می افزاید: "امیر کاملا با آگاهی به خیابان آمد. در تجمعات به شکل مسالمت آمیز حضور داشت و باور داشت. یادم هست وقتی از تجمع بزرگ سکوت برگشت گفت: خیلی لذت بردم و امروز یکی از بهترین روزهای زندگی من بود و در سکوت حرف خودمان را زدیم. نگاه امیر کاملا مسالمت آمیز بود و به خشونت هیچ اعتقادی نداشت."

و امروز مراسم اولین سالگرد شهادت امیر جوادی فر، همچون مراسم سوم و چهلم او در پارکینگ منزل پدرش برگزار می شود. بابک می گوید: "امیدوارم این مراسم نیز همچون مراسم سوم و چهلم به خوبی برگزار شود و مشکلی پیش نیاید."

برگرفته از سایت "روز آن لاین"

2010-07-14T18:52:00.006+02:00

گزارش و تصویر: مراسم بزرگداشت سهرابی اعرابی در شهر کلن

گروه همبستگی با مادران عزادار ایران در شهر کلن در 52مین هفته حرکت اعتراضی

یکسال از مرگ جانگداز سهراب اعرابی یکی از دهها قربانی سرکوب وحشیانه اعتراضات مردمی که فقط به دنبال ابتدایی ترین حقوق انسانی خود بودند، گذشت.
پنجاه و دومین هفته و سالگرد گروه همبستگی با مادران عزادار ایران در شهر کلن - آلمان همزمان با روزی شد که پروین مادر سهراب پس از ۲۶ روز سرگردانی در بیمارستانها و زندانها و مراجعه به نهادهای امنیتی با جسد فرزند خود در پزشک قانونی روبرو شد.
حامیان مادران با شرکت دراین برنامه هم صدایی خود را با پروین فهیمی و دیگر مادران عزادار را به گوش مردم کلن رساندند.
در این روز خانواده سهراب اعرابی در آلمان نیز همراه با مادران عزادار در شهر کلن یاد این فرزند آزادیخواه و سایر جانسپاران راه آزادی را گرامی داشتند.
رقص زیبا و پراحساس ترنج توسط مینا خانی درد و پایداری مادران را به تصویر درآورد

.

2010-05-30T23:34:00.007+02:00

چهل و ششمین هفته همبستگی با مادران عزادار ایران / کلن

سی ام ماه می 2010 برابر با نهم خرداد 1389

جای حضور فریاد است

شعر تازه ی سیمین بهبهانی

هرچند دخمه را بسیار خاموش و کور می بینم
در انتهای دالانش یک نقطه ی نور می بینم
هرچند پیش رو دیوار بسته ست راه بر دیدار
در جای جای ویرانش راه عبور می بینم
هرچند شب دراز آهنگ نالین زمین و بالین سنگ
در انتظار روزی خوش دل را صبور می بینم
تن کم توان و سر پردرد پایم ضعیف و دستم سرد
در سینه لیک غوغایی از عشق و شور می بینم
گر غول در شگفت از من پاس گذر گرفت از من
با چشم دل عزیزان را از راه دور می بینم
من کاج آهنین ریشه هرگز مبادم اندیشه
برخاک خود اگر موجی از مار و مور می بینم
طوفان چو در من آویزد ناکام و خسته بگریزد
از من هراس و پروایی در این شرور می بینم
هر جا خلافی افتاده است جای حضور فریاد است
من رمز کامیابی را در این حضور می بینم
هشتاد و اند من، با من گوید خروش بس کن زن
گویم خموش بودن را تنها به گور می بینم
12 فروردین 1389

2010-05-29T19:11:00.002+02:00

به دنبال حمله ی ماموران وزارت اطلاعات مادر لطفی در بیمارستان بستری شد

اخبار روز: سایت بیداران از یورش ماموران وزارت اطلاعات به خانه ی مادر لطفی (فروغ تاجبخش)، شوک شدید و بستری شدن او در بیمارستان خبر داده است.
بر اساس این گزارش، در روزهای گذشته به روال هر سال مادر لطفی، قصد برگزاری مراسم سالگرد اعدام انوشیروان لطفی فرزند خود را داشته است. انوشیروان لطفی در خرداد ماه سال ۶۷ توسط حکومت جمهوری اسلامی اعدام شد. وزارت اطلاعات ضمن تماس با مادر لطفی، وی را از برگزاری مراسم منع نمودند. مادر لطفی ضمن تماس با خانواده های دعوت شده، مراسم را لغو نموده و تنها با حضور اعضای خانواده خود، مراسم یادبودی را به صورت خصوصی برگزار می کند.
مطابق گزارش سایت بیداران، در ساعت ۱۱شب گذشته، ماموران به منزل ایشان هجوم برده و هر چند وارد منزل نمی شوند، اما از همه حاضران می خواهند که خانه را ترک کنند. ماموران با ضبط مدارک افراد، مراسم خصوصی مادر لطفی را به هم می زنند. مادر لطفی دچار حمله قلبی شده و به بیمارستان منتقل می شود. بر اساس اطلاعات موجود، وی هم اکنون در بیمارستان ایرانمهر بستری است.

www.bidaran.net

گروهی از همراهان مادر فروغ و مادران جان باخته گان، تهران و این بار نیز بخیر گذشت

کانون زندانیان سیاسی ایران (در تبعید) اطلاعیه ی گروهی از همراهان مادر فروغ را درباره ی این حادثه منتشر کرده است:
در رخوت بازداشتن از شرکت نکردن در مراسم سالگرد انوش بودیم که خبر ناگواری رسید. خبر ناگوار زود و سریع می رسد. قرار شد امسال بخاطر رعایت حال و شرائط مادر فروغ در مراسم انوش شرکت نکنیم. گفتیم بگذار مراسم بدانگونه برگزار شود که گفته اند. تاکنون همه ساله در مراسمی شرکت می کردیم که اراده مادر فروغ (مادر مادران) می خواست. خبر ناگوار آمد که روز پنجشنبه ۶/٣/٨۹ حدود ساعت چهارعصر (ساعاتی قبل از برگزاری مراسم محدود سالگرد انوشیروان لطفی) نیروهای انتظامی با بستن خیابان محل سکونت مادر لطفی، بدرون مجتمع مسکونی او وارد شده و خواستار پراکنده شدن اندک اقوام و دوستان مادر که بعضاَ سالمند نیز بودند شدند. مضاعف بر آنکه حتی به حضور بستگان نسبی مادر فروغ اعتراض داشتند. "این داد به کجا بریم؟"

می گویند مراسم جان باختگان محدود برگزار شود. می خواهند موضوع جان باختگان سوژه فعالیت سیاسی اندک هموندان فکری و رهروان آنان نباشد. با همه عقب نشینی ها معلوم نیست اینان از کدام نهاد و ارگان مامور به هم زدن مراسم سالگرد در محدوده مسکونی مادر فروغ شدند. در برابر شوک وارده به مادر فروغ، مامورین هراسان زده به تکاپو افتاده و با فراخواندن آمبولانس اورژانس تهران، او را به بیمارستان منتفل می کنند و ساعاتی بعد با بازجوئی مقدماتی اقوام و بستگان مادر از محل زندگی مادر خارج می شوند. حال عمومی مادر تا حدودی رضایت بخش است، ولی عوارض شوک وارده و هیجانات ناشی از یورش غیرانسانی به منزل وی برروی گویش و تکلم اش تاثیر گذاشته است. باید گفت که وجود مراکز متعدد قدرت و لایه های آن باعث گردیده که در ششم خرداد سالگرد انوش، بار دیگر شاهد تصمیمات متفاوت در برابر موضوع واحدی باشیم. در شرائطی که عوامل امنیتی، برگزاری مراسم خانوادگی انوشیروان یکی از جان باختگان سال ۶۷ را پذیرفته بودند، اما حضور نیروهای انتظامی و اصرار آنان بر لغو مراسم در دقایق آخر حاکی از چیست؟
آیا تاوان ناهماهنگی مراکز قدرت را باید مادر فروغ لطفی پرداخت نماید؟ مادری که چه قبل و بعد ازانقلاب لحظه ای از انجام رسالت تاریخی خود غفلت نکرده است.

گروهی از همراهان مادر فروغ و مادران جان باخته گان، تهران
٧ خرداد١٣۸۹
.........................
گروه همبستگی با مادران عزادار ایران در شهر کلن آرزوی سلامتی برای مادر لطفی عزیز دارد . شما باید دادخواهی فرزندان عزیز از دست رفته خود را ببینید . شما باید در کنار ما باشید. ما از شما روحیه میگیریم
به امید پیروزی

2010-05-27T11:33:00.004+02:00

برای آزادی مجید توکلی فراخوان به تجمع و تحصن در شهر بن

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
چهارشنبه ۵ خرداد ۱٣٨۹ - ۲۶ می ۲۰۱۰

اخبار روز: همزمان با اعتصاب غذای مجید توکلی در زندان و مادر او، جمعی از جوانان، دانشجویان و فعالین سیاسی و حقوق بشری روز پنجشنبه در شهر بن آلمان در مقابل مقر سازمان ملل متحد برای آزادی مجید توکلی و دیگر زندانیان سیاسی در ایران، تجمع و تحصن می کنند. فراخوان این تجمع را در زیر می خوانید:

فراخوان کنش اعتراضی در حمایت از مجید توکلی و دیگر زندانیان سیاسی در بند
خبر کوتاه است ... خبر با ضجه های مادر درمی آمیزد.. فرزندش آن سوی دیوار سرفه های خشک می کند.. فرزندش مقاومت می کند.. فرزندش اعتصاب غذا می کند.. فرزندش چشم در چشمِ استبداد می رزمد... فرزندش
سالهاست که ریشه در خاک، سر خم نمی کند...فرزندش ..که نه .. فرزندانش ...مادر اما همچنان وفادار به راه، رنج را بر خود هموار می کند و استوار می پوید...
در این لحظه های سربین و روزهای خونین که آموزگار به دار می آویزند ... و در هر ثانیه، هزاران ماهی سیاه کوچولو از آبگیر رهسپارِ دریا می شوند... خبر اعتصاب غذای همکلاسی های مان و رفقایمان، آرامشِ مصنوعِ ثانیه هامان را ربوده است.. از کیلومترها دوری جغرافیایی فریاد بر می آوریم... که روزی دادِ خود را از بیداد این تاریخ باز می ستانیم... روزی که رویاهای تباه به هزار چهره بر خیزند...
مجید توکلی در اعتصاب غذاست و در سلول انفرادی محبوس است.. مجید توکلی یک نام از هزار نام است که خار چشم تاریخ فاتحان، گمنام نمی ماند... مجید توکلی تنها نیست ... ما جمعی از جوانان، دانشجویان و فعالین سیاسی و مدنی، خواستار آزادی بی قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی هستیم و از تمامی انسانهای آزاد اندیش می خواهیم که همگام با ما در کنش اعتراضی روز پنجشنبه بیست و هفت می در مقابل سازمان ملل واقع در شهر بن آلمان حضور به هم رسانند. بی گمان کودکان فردا بر ما نخواهند بخشید اگر صدای رسای درد زمانه ی خود نباشیم.

قرار ما: پنجشنبه ۲۷ می - ساعت ۱۵ روبه روی سازمان ملل، بن

Zeit: 15.00 - 19.00
Ort: Germany
UN-Campus, Hermann-Ehlers-Straße
Ecke Heimkehrer-Ufer
53113
Bonn
Donnerstag, 27. Mai 2010
گروه های حامی:
جمعی از جوانان، دانشجویان و فعالین سیاسی مستقل (اویسپا)ء
جوانان مستقل کلن
کانون ره آورد - آخن
مادران صلح دورتموند
زنان ایرانی کلن در همبستگی با مادران عزادار
کمیته ی جمعی از ایرانیان نورد راین وستفالن
کمیته ی بین المللی علیه اعدام
اتحاد برای ایران کلن - بن Iran freedom

2010-05-23T19:07:00.009+02:00

چهل و پنجمین هفته همبستگی با مادران عزادار ایران در شهر کلن / آلمان

دوم خرداد 1389 برابر با 23 می 2010

امروز برنامه بسیار خوب بود . هم تعداد حامیان مادران زیاد بود و هم با خوب شدن هوا تعداد بیشتری از مردم به گشت و گذار آمده بودند . استقبال مردم و کنجکاوی آنها مثل همیشه بسیار خوب بود.
بعد از برنامه طبق قرار قبلی جلسه ای برای تصمیم گیری اکسیون سراسر با حامیان مادران شهرها و کشورهای دیگر به مناسبت روز 22 خرداد داشتیم . حامیان مادران همگی با شور و شوق قابل توجهی در این جلسه شرکت کرده و ایده های جالبی ارائه دادند و همگی با کمال میل اعلام آمادگی برای قبول مسئولیت کردند
جمهوری اسلامی به هر وسیله ای دست میزند که باعث رعب و وحشت مردم شود . ولی عملا اعدام ها باعث اتحاد بیشتر مردم شد . و امروز این شور و شوق ها و هیجان ها ئی که از حامیان مادران در جلسه دیده شد به خوبی این اتحاد را نشان داد
ما میدانیم که ملت ایران پیروز خواهد شد

2010-05-23T00:27:00.002+02:00

مادر بهکیش، همچنان استوار است!

شنبه ۲۲ مهٔ ۲۰۱۰

هر وقت یاد مادرانی می افتم که چند نفر از فرزندان شان اعدام شده اند، تنم می لرزد و فکر میکنم چطور طاقت آورده اند، چگونه زندگی می کنند و در مقابل شان احساس حقارت می کنم که خودم با بازداشت پسرم چطور پریشان بودم و نمی توانستم حتی درست فکر کنم و دست از خودم و همسر و خانه و زندگی شسته بودم و مجنون وار در خیابان ها می چرخیدم .

با مادرانی داغدار، چشم انتظار و عزادار وارد منزل مادر بهکیش می شویم. شنیده و خوانده بودیم که 5 تن از فرزندان و دامادش، یعنی 6 نفر از اعضای این خانواده را در سالهای مختلف دهه شصت اعدام کرده اند ولی نمی دانیم که این سالها چطور براین مادر گذشته. برای ادای احترام خدمت ایشان می رویم .

مثل تندیسی زیبا روی مبل، کنار واکر مخصوص راه رفتن اش نشسته است . خانه اش از عکس های بچه های جان باخته اش و گلدان های سبز و سرحال پوشیده شده، چای و شیرینی و میوه حاضر و آماده است و منصوره اش، پروانه ای شده بر گردش .

دلمان نمی آید از گذشته صحبت کنیم از هر دری می گوییم . مادری از میان جمع از دلتنگی هایش از رنج هایی که کشیده و هنوز چشم انتظار فرزندش، شب و روز ندارد می گوید. مادران از بی رحمی ها، از ظلم، از زندان، از بهشت زهرا، از خاوران، از مادر ندا، مادر مسعود، مادر کیانوش و از سفر رشت و کرمانشاه، از اعدام های اخیر و از بی قانونی های موجود سخن می گویند.

مادر بهکیش، اینگونه آغاز می کند: این دل که طاقت حرف زدن نداره، یکی، دو تا، سه تا، 5 تا از بچه هامو ازم گرفتند، 5 جوان تحصیلکرده و انسان، از کدامشان بگویم. همه خوب بودند، دلسوز و مهربون، می تونستند زندگی خوبی داشته باشن.

بچه بزرگم که کشته شده زهرا بود، فوق لیسانس فیزیک و دبیر بود. خودش مشکلی نداشت و برای مردم خودش را به کشتن داد. شوهرش سیامک اسدیان را هم کشتند و هر دو خیلی انسان و دلسوز مردم بودند. سیامک(اسکندر) را در سال 60 در یک درگیری کشتند. او پسری بسیار نازنین و مهربان بود. او حتی آزارش به یک مورچه هم نمی رسید. برای او مراسم با شکوهی در خرم آباد گرفته بودن که بی نظیر بود. همه لرها به صورتشان چنگ می انداختند و مویه می کردند. خانه و خیابان پر از جمعیت بود.

زهرا اول سال از همه شاگردانش می پرسید" شغل پدرت چیست؟ " بعد بیشتر حقوق اش را صرف شاگردهایی می کرد که فقیر بودند. می گفتم: زهرا جان، قدری هم برای خودت نگه دار. می گفت:" مادر اینها گرسنه اند، تقصیر خودشون که نیست". سر این بود که گرفتنش. به جرم انسان بودن. نمی دونید چه جور گرفتنش و با چه وضعی کشتنش، حتی قبرش رو هم نشانمون ندادند . همیشه می گم آقایون خیلی افتخار نکنید، دختر پیغمبر هم قبرش ناپیداست، بگذار قبر زهرای من هم ناپیدا باشه.

برای اینکه بچه ها رو جمع و جور کنیم، شبانه خونه مشهد رو فروختیم و به کرج اومدیم ولی همونجا همه بچه هامو جلوی چشمان من و پدرش گرفتند.

بعدش محمود، محمد، محسن و علی ... از کدومشون بگم. هر کدومشون در کاری که بودند مسئولانه کار می کردند و گاهی به همین دلیل دچار مشکل می شدند. محمود در سال 62 مسئول کنترل کیفی کارخانه پلاسکو بود و یک بار به دلیل عدم استفاده از مواد اولیه بهداشتی، در انبار را پلمپ کرده بود و ... باز تکرار می کند: " زهرای من فوق لیسانس فیزیک و دبیر بود ." اونها زندگی شونو برای مردم دادن ولی مردم از دل ما خبر ندارند .

محمود زمان شاه هم زندان بود و حبس ابد داشت و بعد از رفتن شاه، قبل از انقلاب سال 57 روی دست های مردم به همراه سایر زندانیان سیاسی از زندان آزاد شد. ولی دوباره او را در سال 62 دستگیر کردن و بهش 10 سال حکم دادند. 5 سال حبس اش رو کشیده بود که در سال 67 اعدام اش کردند. یک روز که ملاقات رفته بودم، یک دفعه دیدم دندونهای جلوی محمود نیست، گفتم چی شده پسرم ؟ گفت: "هیچی مامان جان، زمین خورده ام ناراحت نباش" .

محمد نازنین که می گن جلوی خونه تیمی اش کشته شده. او هیچ اسلحه ای به همراه نداشته ولی دور خونش محاصره بود و در همانجا او را به همراه دوستش، خشایار پنجه شاهی به رگبار بستن و با هم کشته شدن. مادر پنجه شاهی هم پنج تا بچه اش کشته شدن. ما با هم خیلی دوست شده بودیم و او دایم به خانه ما، در کرج می آمد. ما دردهای مشترکی داشتیم و زبون همو خوب می فهمیدیم. او زن خیلی مقاومی بود که متاسفانه فوت کرد.

محسن نازنین و مهربان منو که 21 سال داشت و برای استقبال آقای خمینی سر و دست می شکست که از مشهد به تهران بیاید، در سال 62 گرفتن و سال 64 کشتنش. اصلاً نفهمیدیم که چرا اونو اینقدر بی سر و صدا و با سرعت کشتن.

علی کوچولوی ته تغاری منو که 19 سال بیشتر نداشت و هیچ کار خلافی نکرده بود، در شهریور سال 62 دستگیر کردند. او یک هوادار ساده سازمان فدایی بود و شاید چند اعلامیه پخش کرده بود. اونو آنقدر کتک زده بودن و با پاهای خون آلود به خونه آوردن. من مادر که قیافه او رو دیدم داشتم دیوانه می شدم. او فقط می خواست مردم فقیر نباشند و زندگی راحتی داشته باشن. با این جرم برای او 8 سال حکم بریدند و اونو هم در سال 67 با اعدام های دسته جمعی کشتنش .

همسرم، سه سال آخر عمرش دیوانه شده بود. او بچه ها، بخصوص زهرا و محمود را خیلی دوست داشت. دم خونه قالیچه می انداخت و می نشست و می گفت: "مواظبم نیان ما رو ببرن سر چها راه دار بزنن". می گفتم: " مگه ما چیکار کردیم که ما رو بکشن؟" می گفت: "هیچی، مگه بچه های ما چیکار کرده بودند" .

چی بگم، بی رحم ها، محمد رو اسفند سال 60، سیامک رو مهر ماه 60، زهرا رو شهریور 62، محسن رو اردیبهشت 64 و محمود و علی رو شهریور 67 کشتن. من بیشتر عمرم رو جلوی در زندان ها، برای گرفتن ملاقات و در گورستان ها گذروندم.

مادر بهکیش باز آهی می کشد و تکرار می کند: زهرا فوق لیسانس فیزیک و دبیر بود، شوهر داشت، می تونست زندگی خوبی داشته باشه، ولی دلش طاقت نمی آورد مردم گرسنه باشند. هم او و هم شوهرش سیامک را کشتند.

یکی از مادران عزادار با گریه می گوید" مادر؛ حرفی، پیامی، برای ما مادران عزادار دارید. پاسخ می دهد: صبر و استقامت داشته باشید، بالاخره نتیجه می ده.

ببینید جسد هیچ کدوم از بچه هام رو به من ندادند. داغ فرزند خیلی سخته. اونهم نه یکی نه دو تا پنج تا، با دامادم میشه شش تا. آنهم چه بچه هایی، یکی از یکی نازنین تر. من به اسم همشون قسم می خورم و امید دارم که روزی دادم را بستانم.

محمود و علی رو که کشتن، بعداز سه ماه فقط ساک اونها رو دادند و حتی وصیتنامه هایشان را هم ندادند و گفتند: "پاره کرده ایم". هر چه فریاد می زدم، التماس می کردم ، بگید کجا خاکشان کرده اید؟ نگفتند. مدتهای طولانی در راه اوین و بهشت زهرا سرگردان بودم. به بهشت زهرا می رفتم می گفتند:" برید از اوین بپرسید ما نمیدانیم"، به اوین می رفتم می گفتند:" برید از بهشت زهرا بپرسید ما نمی دانیم". آخر، یکی از مامورهای بهشت زهرا دلش به حال ما سوخت و آدرس خاوران رو داد که با همسرم به خاوران رفتیم ودیدیم چه فاجعه ای اتفاق افتاده. فقط برای همه مادرا آرزوی صبر دارم و امیدوارم خون بچه های ما پایمال نشه.

همه تحت تاثیر صحبت های مادر، در حالی که اشک می ریختند، آرزو می کنند خون این جوانان درخت آزادی را بارور کند و دیگر هیچ مادری عزادار و داغدار نشود.

یک مادر داغدار

2010-05-19T00:36:00.004+02:00

به دعوت ایران آزاد - کانون دفاع از حقوق بشر، آزادی و دموکراسی – آلمان

و حامیان مادران عزادار ایران - مادران صلح دورتموند

- در اعتراض به اعدام های اخیر

- در اعتراض به مجازات اعدام

- در حمایت از آزادی همه زندانیان سیاسی

- و در حمایت از حقوق بشر، آزادی و دمکراسی در ایران

از روز

یکشنبه 16 ماه مه تا شنبه 21 ماه مه

در Uni-Center شهر بوخوم

میز اطلاع رسانی برپا خواهد شد.

از تمام گروه ها و کانون های همراه دعوت می کنیم به ما در اجرای این برنامه یاری رسانند.

در طول این یک هفته و در همین مکان تحصن و اعتصاب غذایی نیز در حال تدارک است که جزئیات آن به زودی اطلاع رسانی خواهد شد.

دوستانی که مایل به همکاری هستند می توانند از طریق آدرس زیر با ما تماس بگیرند:

info@iran-freedom.eu

www.iran-freedom.eu

گروههای هماهنگی:
ایران آزاد - کانون دفاع از حقوق بشر،آزادی و دمکراسی- دورتموند - بوخوم

( ا یران آزاد - کانون دفاع از حقوق بشر، آزادی و دموکراسی – آلمان به هیچ گروه یا سازمان سیاسی وابسته نیست

حامیان مادران عزادار ایران - مادران صلح دورتموند

گروههای پشتیبان :
حامیان مادران عزادار ایران - لوس آنجلس
حامیان مادران عزادار ایران - فرانکفورت
حامیان مادران عزادار ایران - کلن

پشتیبانان دمکراسی و حقوق بشر- اسن

جمعیت کردهای مدافع حقوق بشر - کلن

خانه همبستگی مهر

جمعیت پشتیبانی از مبارزات دموکراتیک مردم ایران ـ کلن
اتحاد برای ایران (دوسلدورف)
اتحاد برای ایران ( کلن – بن)
کمیته جمعی از ایرانیان نورد راین وستفالن
جوانان و دانشجویان موج سبز ـ کلن

و تعداد زیادی از گروه های حامیان مادران عزادار ایران در سراسر دنیا

2010-05-17T18:13:00.002+02:00

مادران و خواهران اعدام شدگان چهارشنبه تحصن می کنند

يکشنبه ۲۶ ارديبهشت ۱٣٨۹ - ۱۶ می ۲۰۱۰

خبرگزاری هرانا: خواهران و مادران تنی از زندانیان اعدام شده ۱۹ اردی بهشت ماه، در اعتراض به عدم تحویل پیکر عزیزانشان از سوی دستگاه قضایی-امنیتی روز چهارشنبه ۲۹ اردی بهشت ماه، دست به تجمع اعتراضی خواهند زد.
بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، با توجه به عملی نشدن وعده های مکرر مسولان و حتی ایراد اظهارات غیررسمی مبنی بر دفن شدن این جان باختگان و با توجه به اینکه خانواده ی ۵ زندانی سیاسی اعدام شده، تحویل گرقتن اجساد را جزئی از حقوق خود می دانند؛ ایشان امروز اعلام داشتند از ساعت ۱۱ صبح چهارشنبه مورخ ۱۹ اردی بهشت ماه، مقابل استانداری کردستان واقع در شهر سنندج برای تحویل گرفتن پیکر عزیزان خود دست به تحصن خواهند زد.
لازم به ذکر است خانواده ی زندانیان جان باخته، از روز دوشنبه ۲۰ اردی بهشت ماه در سفرهای متعدد به تهران خواهان تحویل پیکر عزیران خود شده اند اما مسئولان در این رابطه علی رغم وعده ها اقدام موثری انجام نداده اند و عدم تحویل پیکر جان باختگان دوچندان بر ناراحتی خانواده های داغدار افزوده است.
اعدام شدگان ۱۹ اردیبهشت اشاره به واقعه اعدام ۵ زندانی سیاسی به نام های فرزاد کمانگر، شیرین علم هولی، علی حیدریان، فرهاد وکیلی و مهدی اسلامیان دارد که در تاریخ مذکور در زندان اوین به صورت مخفیانه صورت گرفت.

2010-05-17T18:02:00.006+02:00

دیدار جمعی از مادران عزادار با خانواده های داغ دیده کرمانشاه

دوشنبه ۱۷ مهٔ ۲۰۱۰

2010-05-16T14:19:00.006+02:00

چهل و چهارمین هفته همبستگی با مادران عزادار ایران در شهر کلن/ آلمان

شانزده ماه می 2010 برابر با 26 اردیبهشت 1389

هرگز از مرگ نهراسیده ام
اگر چه دستانش از ابتذال
شکننده تر بود.

هراس من،
باری
همه از مردن در سرزمینی است
که مزد گور کن
از آزادی آدمی
افزون باشد!

...شاملو

Niemals habe ich den Tod gefürchtet
obwohl seine Hände als das Verderbnis
brechender waren.

Meine Furcht,
ja
meine ganze Furcht ist vom Sterben in einem Land,
in dem der Lohn des Totengräbers
wegen Freiheit des Menschen
steigend ist!

....shamlou

گروه ما هم به مانند دیگرحامیان مادران در شهر ها و کشورهای مختلف ، این هفته ایام پر کاری را داشت . هفته ای مملو از بهت و ماتم زدگی و غم و شرکت در اکسیون ها و تظاهرات مختلف در شهر از طرف گروههای مختلف. شهر کلن این هفته چهره ای متفاوت داشت . شاید برای اولین بار بسیاری از احزاب و گروههای فعال ، اختلافات ایده ئو لوژیکی را کنار گذاشته و شانه به شانه یکدیگر با پرچمها و شعارهای خود بر علیه اعدامها و اختناق در ایران و برای آزادی بی قید و شرط همه زندانیان سیاسی تظاهرات کردند

در این یکشنبه هم به مانند هفته های گذشته تظاهرات ما به آرامی انجام شد با تفاوت اینکه این اعدامهای اخیر زخمهای دیرین 30 سال را بیشتر باز کرد. ولی جمهوری اسلامی باید بداند که متوسل شدن به این روشها باعث رعب و وحشت ما نمیشود و بالعکس با روحیه ای قوی تر به پا می خیزیم . ما درد مادران فرزند از دست داده را به خوبی درک می کنیم و آنها را تا جان در بدن داریم حمایت خواهیم کرد

2010-05-16T13:25:00.006+02:00

تظاهرات ضد اعدام در شهر کلن

تظاهرات شهر کلن در مخالفت با اعدام، در ساعت ۴ از میدان "ابرت پلاتس" شروع شد. جمعیت ۴۰۰ نفر‌ی آغازین، در انتهای مسیر و در محوطه روبرویی کلیسای اعظم دم به ۱۵۰۰ نفر رسید. به گفته شاهدان عینی، شرکت جوانان و قوم‌های مختلفی چون بلوچ‌ها، ترک‌ها، لرها و حتی افغان‌ها در این مراسم کم سابقه بود. خودرویی در طول راه، موسیقی فارسی، کردی و آذری پخش می‌کرد. شعارها عمدتا به زبان آلمانی و حول آزادی زندانی سیاسی، آزادی بیان و آزادی مطبوعات بود. جمعیت دفاع از زندانیان سیاسی شهر کلن، با تابلویی نمادین در تظاهرات شرکت داشت که کبوتر سفیدی در حال پرواز را با طناب دار برگردن نشان می‌داد.

این تظاهرات برای محکوم کردن اعدام فرزاد کمانگر، شیرین علم‌هولی، علی حیدریان، مهدی اسلامیان و فرهاد وکیلی و به دعوت بیست و یک تشکل ایرانیان در استان نورد راین وستفالن برگزار شد. ابراهیم علی‌پور، نماینده کردهای مقیم کلن و یکی از سازمان‌دهندگان تظاهرات به دویچه‌وله گفت:« ما باید بدانیم که کشتارهای اخیر تنها مربوط به کردستان نیست و آزمایشی است برای سنجش جامعه و مردم در قبال سرکوب‌های سراسری. اعدام‌های هفته گذشته، حمله ‌جدید دولت است و ما امیدواریم که اتحاد و مقاومت همه ایرانیان درقبال این رفتارها، آنها را به تامل وا دارد.»

ابراهیم علی‌پور، همبستگی کنونی میان ایرانیان خارج از کشور را بیسابقه، عمیق و عاطفی خواند وگفت: « ما شاهد نشانه‌های فرهنگی جدیدی هستیم. کسانی از هفته گذشته بر سر اعتراض به اعدام و سرکوب همبسته شده‌اند که سال‌ها با هم صحبت نمی‌کردند. احزاب کرد متوجه شده‌اند که بدون همکاری با سایرین، هیچ تحولی روی نمی‌دهد. هر تحول مثبت به نفع ما خواهد بود و ما وظیفه داریم از هرگام کوچکی برای تحول در سراسر ایران حمایت کنیم.» ابراهیم علی‌پور ابراز امیدواری کرد که همیاری گروه‌های مختلف قومی برای مشارکت در آینده و سرنوشت سیاسی جامعه ایران ادامه یابد.

رحیم قلعه‌دار، عضو انجمن حقوق بشر شهر اسن و یکی دیگر از سازمان‌دهندگان تظاهرات کلن نیز به دویچه‌وله گفت: « برای اولین بار است که این همه گروه آگاهانه در کنار هم جمع شده‌اند. قطعا ناهماهنگی‌هایی بوده اما کل کار، یعنی محکوم کردن حرکت‌های سرکوبگرانه و ضد انسانی جمهوری اسلامی، بسیار ارزنده و مفید است.»

نماینده حزب چپ‌های آلمان، کلاوس لودویگ از جمله سخنرانان این تظاهرات بود. وی در سخنان خود، موضع همراهانه این حزب با دولت آقای احمدی‌نژاد را نکوهش کرد. تظاهرات در ساعت هفت بعد از ظهر، با خواندن قطعنامه و رها کردن بادکنک‌های سیاه به پایان رسید.

رادیو دویچه وله

مهیندخت مصباح

تحریریه: بهمن مهرداد

برای دیدن عکسهای دیگر از تظاهرات به لینک زیر مراجعه کنید

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,5578231_page_1,00.html

==============================================

در این تظاهرات گروه همبستگی با مادران عزادار ایران در شهر کلن فعالانه همکاری و شرکت کردند

2010-05-15T15:09:00.000+02:00

فراخوان مشترک 9 حزب و سازمان سیاسی

۹ حزب و سازمان سیاسی اپوزیسیون، در بیانیه ی مشترکی از نیروهای آزادیخواه دعوت کرده اند در گردهمائی‏ها و تظاهراتی که روز شنبه در اعتراض به اعدام ها و سرکوب در ایران صورت می گیرد، شرکت کنند ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
آدينه ۲۴ ارديبهشت ۱٣٨۹ - ۱۴ می ۲۰۱۰

اخبار روز: ۹ حزب و گروه اپوزیسیون روز پنجشنبه با انتشار فراخوان مشترکی از نیروهای آزادی خواه دعوت کرده اند در اجتماعات روز شنبه ۲۵ اردیبهشت (۱۵ مه) در اعتراض به اعدام های سیاسی در ایران شرکت کنند. متن این فراخوان مشترک به شرح زیر است:

جمهوری اسلامی پنچ زندانی سیاسی به نام‌های فرزاد کمانگر، شیرین علم هولی، فرهاد وکیلی، علی حیدریان و مهدی اسلامیان را در سحرگاه روز یکشنبه ١٩ اردیبهشت در زندان اوین به دار آویخت. اعدام پنج زندانی سیاسی با معیارهای انسانی، قوانین بین‌المللی و حتی با قوانین جمهوری اسلامی هم مغایرت دارد.
اعدام پنج زندانی سیاسی در آستانه سالگرد ٢٢ خرداد، نشانگر واهمه سران رژیم از برآمد اعتراضی مردم است. آن‌ها با راه انداختن ماشین اعدام، می‌خواهند فضای رعب و وحشت بر کشور حاکم گردانند،از حضور مردم در خیابانها و انسجام اعتراضات عمومی علیه جمهوری اسلامی جلوگیری کنند و نگذارند مردم علیه دیکتاتوری شعار دهند. غافل از اینکه ماشین سرکوب و اعدام‌، ناکارائی خود را در سه دهه گذشته در فرونشاندن جنبش اعتراضی نشان داده است. اگر سرکوب و اعدام قادر بود صدای اعتراض مردم علیه دیکتاتوری را خاموش سازد، امروز سرکوب‌گران این چنین از حرکت اعتراضی مردم در ٢٢ خرداد در وحشت به سر نمی‌بردند.
ده‏ها نفر دیگر از هموطنان ما در کردستان، تهران و برخی دیگر از مناطق ایران در بیدادگاه‌های رژیم محکوم به اعدام شده‏اند و خطر مرگ جان آن‏ها تهدید می‏کند. باید ماشین سرکوب و اعدام جمهوری اسلامی را متوقف کرد و اجازه نداد که گردانندگان رژیم بیش از این فرزندان کشور ما را اعدام کنند.
ما احزاب و سازمان‌های سیاسی، از تمام نیروهای آزادیخواه دعوت می‌کنیم که روز شنبه ٢٥ اردیبهشت (١٥ ماه مه) در کشورها و شهرهای مختلف در گردهمائی‏ ها و تظاهرات شرکت کرده و صدای اعتراض خود را علیه اعدام‌ها به گوش جهانیان برسانند و همدردی خود را با خانواده اعدام‌شدگان ابراز دارند.
روز شنبه هر کجا که هستیم گردهم بیاییم و یکپارچه و یکصدا اقدام جنایتکارانه رژیم را محکوم کنیم و خواهان لغو تمامی احکام اعدام و آزادی همه زندانیان سیاسی شویم.

اتحاد جمهوریخواهان ایران
حزب دمکرات کردستان ایران
حزب دمکراتیک مردم ایران
حزب کومه‌له کردستان ایران
جبهه ملی ایران-اروپا
سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران
سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
شورای موقت سوسیالیست های چپ ایران
شورای همآهنگی جنبش جمهوریخواهان دمکرات و لائیک ایران

پنج‌شنبه ۲٣ اردیبهشت ۱٣٨۹ - ۱٣ می ۲۰۱۰

2010-05-15T14:40:00.003+02:00

بیانه گروه همبستگی با مادران عزادار ایران در شهر کلن در اعتراض به اعدامها

15 ماه مه

بار د یگر جمهوری اسلامی جان 5 تن از فرزندان پرشور میهن ما را گرفت. اینها که جرمی جزآزادی خواهی نداشتند تحت شدیدترین شکنجه ها قرار گرفتند تا به کارهای ناکرده اعتراف کنند و در بیدادگاهی به اعدام محکوم شدند.

ما حامیان مادران عزادار در شهر کلن که هر یکشنبه در جلوی کلیسای بزرگ شهر اکسیون برگزار می کنیم، تا خواستهای مادران عزادار ایرانی را بازتاب دهیم، در رنج مادران و همه یاران این عزیزان شریکیم. خواست مادران عزادار آزادی همه زندانیان سیاسی، شناسایی و محاکمه عاملین و آمرین شکنجه ها و قتل زندانیان و لغو حکم اعدام است.

شیرین عزیز، ما متاسفیم که تا همین چند روز پیش عکست را که زیرش نوشته بود محکوم به اعدام در دست می گرفتیم و امروز زیر آن عکس می نویسیم اعدام شده در تاریخ 9 مای. خودت درست گفتی که گروگان هستی آری تمام زندانیان در زندانهای جمهوری اسلامی گروگان هستند تا آن گاه که دستگاه خلافت تشخیص دهد که وقت ایجاد ترس و هراس است. هم بندانت در خاطراتشان از تو می نویسند که تو با آنکه محکومیت اعدام داشتی همواره نگران زندانیان دیگر بودی و همواره از وضع آنها پرس و جو می کردی امروز نام تو نه فقط در کردستان که در تمام ایران یاد آور زنی است تلاشگر، پرشور و مهربان که برای تغییر در زندگی خود به پا خاست ولی افسوس که پای آرزوهایش در بندهای زندان گرفتار شد. زنی که شب با حیله ای او را از سلول ربودند و به پای اعدام بردند و به او حتی مجال آن ندادند که با هم بندان خود وداع کند.

مردم ایران امروز در اندوه فرزندان خود سوگوار است. دراندوه شیرین، فرزاد، علی، مهدی و فرهاد. میدانیم که میدانستید بعد از مرگتان زنده میشوید . و این را مادر کمانگر به چشم خود دید و گفت که فرزاد من نمرده ، تازه زنده شده .

میدانیم که میدانستید بعد از مرگتان نه تنها ایرانیان بلکه همه آزادیخواهان در جهان به پا می خیزند . و ما به چشم خود در اقصا نقاط دنیا این را می بینیم .

عزیزان! ما به پای خونتان ایستاده ایم و عزم ما برای رسیدن به خواستهای تعیین شده استوارتر شده است.

یادشان گرامی باد و برای همه تلاشگران حقوق بشر در راهی که پیش گرفته اند آرزوی استواری داریم. دوسنان این آن چیزی است که این عزیزان از ما می خواهند.

2010-05-14T12:12:00.005+02:00

شعر جدید سیمین بهبهانی در اعتراض به اعدام ۵ نفر در ایران

سیمین بهبهانی

در پی انتشار خبر اعدام پنج زندانی ایرانی در زندان اوین، اعتراض هایی از سوی فعالان حقوق بشر، گروه های سیاسی و شهروندان ایرانی صورت گرفته است.

دیده بان حقوق بشر و عفو بین الملل، و میرحسین موسوی و مهدی کروبی، از رهبران مخالف دولت ایران، در واکنش هایی جداگانه، این اعدام ها را محکوم کردند.

سیمین بهبهانی، شاعر ایرانی، شعر تازه و منتشر نشده خود در این باره را در اختیار بخش فارسی بی بی سی قرار داده است:

بگو چگونه بنویسم یکی نه، پنج تن بودند

نه پنج، بلکه پنجاهان به خاطرات من بودند

بگو چگونه بنویسم که دار از درخت آمد

درخت آن درختانی که خود تبر شکن بودند

بشنوید

شعری از سیمین بهبهانی

بگو چگونه بنویسم که چوب دارها روزی

فشرده پای آزادی به فرق هر چمن بودند

نسیم در درختستان به شاخه ها چو می پیوست

پیام هاش دست افشان به سوی مرد و زن بودند

کنون سری به هر داری شکسته گردنی دارد

که روز و روزگارانی یلان تهمتن بودند

چه پای در هوا مانده چه لال و بی صدا مانده

معطل اند این سرها که دفتری سخن بودند

مگر ببارد از ابری بر این جنازه ها اشکی

که مادران جدا مانده ز پاره های تن بودند

ز داوران بی ایمان چه جای شکوه ام کاینان

نه خصم ظلم و ظلمت ها که خصم ذوالمنن بودند

برای شنیدن شعر با صدای شاعر به لینک زیر نیز میتوانید کلیک کنید

http://www.bbc.co.uk/persian/arts/2010/05/100513_simin_behbahani_poem.shtml

2010-05-13T21:40:00.002+02:00

Public Statement by a number of Iranian human rights, civil rights and women’s rights activists

May 11, 2010

https://spreadsheets.google.com/viewform?formkey=dGhVcDZEd0V6RDlpbDI4YlFBSUJhbHc6MQ

In the early hours of Sunday 9 May 2010 five people including one woman were executed in Iran. Farzad Kamangar, Farhad Vakili, Ali Haydarian, Mehdi Eslamian and Shirin Alam Houie are the latest victims of the death penalty. But if ever possible, their executions were even more deplorable because they were not tried by a competent court observing Islamic Republic’s own internal laws. The cases of three of those executed were still under review. Some families were promised that their loved ones would be reprieved. They spoke with their families on Saturday afternoon without either party knowing that this was to be the last time they heard each other’s voice and suddenly ... Evin’s phone lines went down.

Farzad, Shirin, Farhad, Ali and Mehdi were repeatedly tortured, ill treated and degraded and deprived of the most basic right of legal counsel. No one including their lawyers and families had any knowledge of their impending executions. The condition under which they passed the last night of their lives is not yet known. It is obvious however, that they were not even allowed a final farewell with their loved ones. Letters that these five individuals had written previously from prison told of the atrocious conditions they had to endure while their fate was being decided by the so called Islamic justice.

At least 388 people were executed in 2009 including minors and juvenile offenders. According to Amnesty International reports, the annual number of executions in Iran has almost quadrupled since 2005. As was most apparent during the show trials of summer 2009, none of those executed received fair trials. In addition to 130 juvenile offenders, 22 Kurds, 6 Baluchis, 1 Iranian Arab and 14 individuals in Tehran have been identified who remain at the imminent risk of execution.

As we express our abhorrence at these executions, we also express our grave concern for all those who remain in detention after the June 2009 presidential election under pressure to accept false charges that potentially carry the death penalty as ultimate punishment.

We condemn the State’s acts of violence against its own people and urge the international community of human rights defenders, especially at the United Nations to condemn the recent executions and to bring pressure on the Islamic Republic to facilitate the visits of Special Rapporteurs to Iran to examine the prisons, talk to the families and investigate the atrocities committed by the Islamic Republic.

We ask all human rights organisations to strongly condemn the shameful use of the death penalty as a political tool of oppression in Iran.

cc: The Secretary General – United Nations

The Office of the High Commissioner of Human Rights

Amnesty International

Human Rights Watch

* Erforderlich

2010-05-13T21:37:00.002+02:00

برای نجات محکومان به اعدام در ایران بشتابید!

https://spreadsheets.google.com/viewform?formkey=dHhYelZuUUhacXJMMDd6RkZYUlFwTmc6MQ

درخواست جمعی از فعالان مدنی ایران از نهادهای حقوق بشری بین المللی

برای نجات محکومان به اعدام در ایران بشتابید!

صبح یکشنبه 19 اردیبهشت 1389 پنج نفر در ایران اعدام شدند. فرزاد کمانگر، فرهاد وکیلی، علی حیدریان، مهدی اسلامیان و شیرین علم هویی آخرین قربانیان خشونت سیاسی در ایران، درحالی اعدام شدند که حکمشان بر اساس بررسی دادگاهی صالح اعلام نشده بود. از این پنج تن، پرونده سه نفر بر اساس ماده 18 در دست بررسی بود و به خانواده های بعضی از آنان قول آزادی داده شده بود. آنها روز شنبه با خانواده های صحبت کرده بودند ، بدون اینکه بدانند آخرین بار است که صدای هم را خواهند شنید و ... ناگهان تلفنهای اوین قطع شد.

فرزاد، شیرین، فرهاد، علی و مهدی در مدت زندانی بودن خود ، نه تنها مورد شکنجه، توهین و غیر انسانی ترین رفتار های پرخشونت قرار گرفته بودند، که از پایه ای ترین حقوق زندانی یعنی دسترسی به وکیل در بسیاری از مراحل دادرسی نیز برخوردار نبودند. از غیر قانونی ترین ابعاد این فاجعه می توان از عدم اطلاع افراد خانواده و وکلای مدافع آنان از این اعدام ها نام برد. شرایطی که آنان آخرین شب زندگی خود را به اتمام رساندند هنوز بر هیچکس مشخص نیست ولی تا هم اینجا روشن است که آنها حتا امکان خداحافظی با عزیزان و نزدیکان خود را نیز بدست نیاوردند.

در سال 2009 حداقل 388 نفر در ایران اعدام شده اند که شامل کودکان و مجرمان کمتر از 18 سال هم بوده است. بنا به گزارشهای سازمان عفو بین الملل تعداد اعدام ها در پنج سال گذشته چهار برابر شده است و همانگونه که در دادگاه های نمایشی تابستان 2009 نشان داده شده است کوچکترین عدالت ، انصاف و بی طرفی در این دادگاه ها حاکم نبوده است. اضافه بر این، بیش از 130 کودک در ایران در انتظار اعدام به سر می برند. همچنین بیست و دو کُرد، شش بلوچ، یک عرب ایرانی و چهارده نفر در تهران نیز که در خطر اجرای حکم اعدام قرار دارند، شناسایی شده اند.

ما جمعی از فعالان حقوق بشر و فعالان مدنی با اعلام انزجار از این اعدامها، نگرانی شدید خود را درباره وضعیت بازداشت شدگان بعد از انتخابات ریاست جمهوری ابراز می داریم که تحت شدیدترین فشارها برای قبول اتهام های ساختگی قرار دارند که در نهایت حکم اعدام را بدنبال دارد.

ما ضمن محکوم کردن این رفتار حکومت ایران، از تمامی نهادهای بین المللی به ویژه سازمان ملل مصرانه درخواست می کنیم که در شرایط پرخطری که محکومان به اعدام در زندانهای ایران را تهدید می کند، برای جلوگیری از اجرای حکم سایر محکومان و بررسی اتهام کسانی که به خاطر داشتن عقیده و مرام سیاسی یا عقیدتی محکوم شده اند، بر اعزام گزارشگران ویژه حقوق بشر به ایران پا فشاری جدی کنند.

همچنین از نهادهای حقوق بشری می خواهیم که با صدور بیانیه سوء استفاده شرم آور حکومت ایران از اعدام ، برای ایجاد وحشت و سرکوب و خفقان را با قاطعیت محکوم کنند.

رونوشت : دفتر دبیرکل سازمان ملل

شورای حقوق بشر سازمان ملل

امنستی اینترنشنال

دیده بان حقوق بشر

* Erforderlich

2010-05-13T20:43:00.008+02:00

حامیان مادران عزادار ایران در شهر اسلو / نروژ

ما بی شماریم

به گروه حامیان مادران عزادار اضافه شد . حامیان مادران شهر اسلو/نروژ از ژانویه 2010 شروع به فعالیت کرده و به شبکه سراسری حامیان مادران پیوسته . از فیس بو ک آنها دیدن فرمائید

http://www.facebook.com/?ref=home#!/profile.php?id=100000962520029&ref=ts

2010-05-13T18:52:00.001+02:00

فراخوان تظاهرات «نه به اعدام» در شهر کلن

دعوت مشترک نهادها و سازمان های سیاسی، فرهنگی و حقوق بشری

• بیست گروه و سازمان سیاسی و فرهنگی و مدافع حقوق بشر روز شنبه در شهر کلن آلمان علیه اعدام ها در ایران تظاهرات می کنند ...

'... نمی توانم تصور کنم در سرزمین "صمد"، "خانعلی" و "عزتی" معلم باشیم و همراه ارس جاودانه نگردیم. نمی توانم تجسم کنم که نظاره گر رنج و فقر مردمان این سرزمین باشیم و دل به رود و دریا نسپاریم و طغیان نکنیم؟...'
از نامه های فرزاد کمانگر

برای محکوم کردن اعدام جنایتکارانه فرزاد کمانگر، شیرین علم‌هولی، علی حیدریان، مهدی اسلامیان و فرهاد وکیلی در گرد هم آیی روز شنبه‌ به‌ هم می پیوندیم.
این موج تازه‌ اعدام زندانیان سیاسی، مدنی و روزنامه‌نگاران تنها به‌ کردستان ختم نخواهد شد. به کار انداختن ماشین اعدام سرآغاز دور دیگری برای ایجاد رعب و وحشت می باشد. این بار داس قلع و قمع آشکار خون آشامان رژیم جمهوری اسلامی فرزندان کرد را به کام مرگ کشانده‌ و می خواهد تمام ایران را فرا گیرد. سکوت جایز نیست!
"هر دار که در کردستان به پا می دارند تا نازنین تنی تجربه کند رقص مرگ را، آغازیست برای برپایی دار در دیگر نقاط میهن."

به‌ منظور جلوگیری از اعدام های بعدی در ایران در تظاهرات روز شنبه‌ شرکت کنیم.

شنبه ۱۵ ماه می ساعت سه و نیم بعد از ظهر
Ebertplatz Köln محل تجمع میدان ابرت پلاتز

1- جمعیت کردهای مقیم کلن ۲- جمعیت دفاع از زندانیان سیاسی ایران ٣- کمیته همبستگی با اعتراضات مردم ایران- آخن ۴- اتحاد برای ایران (کلن – بن) ۵- پشتیبانان دمکراسی و حقوق بشر اسن ۶- مادران صلح - دورتموند ۷- ایران آزاد- کانون دفاع از حقوق بشر، آزادی و دمکراسی (بوخوم، دورتموند) ٨- گروه همبستگی با مادران عزادار ایران - کلن ۹- کمیته جمعی از ایرانیان نورد راین وستفالن (کلن، اسن، دورتموند، دوسلدورف، بوخوم) ۱۰- جمعیت پشتیبانی از مبارزات دموکراتیک مردم ایران ـ کلن ۱۱- جوانان و دانشجویان موج سبز ـ کلن ۱۲- تلاش – کانون حمایت از مبارزات مردم ایران ۱٣- جوانان مستقل ۱۴- اتحاد برای ایران (دوسلدورف) ۱۵- پشتیبانان جنبش سبز - مونستر ۱۶- انجمن پویا – کلن ۱۷- چپ دمکرات آذربایجان (هئیت تحریریه سایت آذربایجان) ۱٨- خانه همبستگی مهر

و با پشتیبانی
کانون ره آورد آخن
جمعی از زنان انجمن کلن

2010-05-13T00:21:00.001+02:00

دعوت به تظاهرات

غم ات سرتاسرِ جان را گرفته ست
از این شلاق وُ دار وُ خنجر وُ تیر
وطن، محبوبِ من، تا کی ببینم
تو را غرقِ به خون وُ ، پا به زنجیر

م. ش.

یاران عزیز
باز هم به تعداد مادران عزادار اضافه شد . باز هم خانواده ها ی دیگری به سوگ عزیزان نشستند. باز هم به جنایات رژیم جمهوری اسلامی افزوده شد. با نشستن در کنج و به دور ، مات و مبهوت نگریستن و گریستن کاری به پیش نمی رود . بیائید با هم و شانه به شانه هم فریاد بر آوریم و دست در دست هم و متحد مادران عزادار را حمایت کنیم . به ملت در بند کشیده دلگرمی بخشیم و باز هم مشتی دیگر بر دهان خونخواران رژیم بکوبیم

گروه همبستگی با مادران عزادار ایران در شهر کلن از همه ایرانیان غیور و متعهد به ملت و معتقد به آزادی دعوت می کند که در روز شنبه 15 ماه می ساعت 15:30 در محل
EbertPlaz
در تظاهراتی که به همراه چندین گروه دیگر ایرانیان ساکن کلن و شهرهای اطراف تدارک دیده شده شرکت کنند

به امید پیروزی و رهائی ملت

2010-05-13T00:14:00.000+02:00

خبر کوتاه بود

هوشنگ ابتهاج (ه ا سایه)1

Tue / 11 05 2010 / 18:07

خبر کوتاه‌ بود
اعدام‌ شان‌ کردند!
خروش‌ دخترک‌ برخاست‌
لبش‌ لرزید
دو چشم‌ خسته‌اش‌ از اشک‌ پر شد
گریه‌ را سر داد
و من‌ با کوششی‌ پر درد
اشکم‌ را نهان‌ کردم‌
چرا اعدامشان‌ کردند؟
می‌پرسد ز من‌، با چشم‌ اشک‌آلود
عزیزم‌، دخترم‌
آنجا شگفت‌انگیز دنیایی‌ست‌
دروغ‌ و دشمنی‌ فرمانروایی‌ می‌کند آنجا
طلا، این‌ کیمیای‌ خون‌ انسان‌ها
خدایی‌ می‌کند آنجا
شگفت‌انگیز دنیایی‌ست‌
که‌ همچون‌ قرن‌های‌ دور
هنوز از ننگ‌ آزار سیاهان‌، دامن‌ آلوده‌ست‌
در آنجا حق‌ و انسان‌ حرف‌های‌ پوچ‌ و بیهوده‌ست‌
در آنجا رهزنی‌، آدم‌کشی‌، خون‌ ریزی‌ آزادست‌
و دست‌ و پای‌ آزادی‌ در زنجیر
عزیزم‌، دخترم‌
آنان‌ برای‌ دشمنی‌ با من‌
برای‌ دشمنی‌ با تو
برای‌ دشمنی‌ با راستی‌ اعدام‌ شان‌ کردند
و هنگامی‌ که‌ یاران‌
با سرود زندگی‌ بر لب‌
به‌ سوی‌ مرگ‌ می‌رفتند
امید آشنا می‌زد چو گل‌ در چشمشان‌ لبخند
به‌ شوق‌ زندگی‌، آواز می‌خواندند
و تا پایان‌ به‌ راه‌ روشن‌ خود با وفا ماندند
عزیزم‌
پاک‌ کن‌ از چهره‌ اشکت‌ را، ز جا برخیز
تو در من‌ زنده‌ای‌، من‌ در تو
ما هرگز نمی‌میریم‌
من‌ و تو با هزارانِ دگر
این‌ راه‌ را دنبال‌ می‌گیریم‌
از آن‌ ماست‌ پیروزی‌
از آن‌ ماست‌ فردا
با همه‌ شادی‌ و بهروزی‌
عزیزم‌
کار دنیا رو به‌ آبادی‌ست‌
و هر لاله‌ که‌ از خون‌ شهیدان‌ می‌دمد امروز
نوید روز آزادی‌ست

2010-05-13T00:04:00.000+02:00

جای حضور فریاد است

شعر تازه ی سیمین بهبهانی
چهارشنبه ۸ ارديبهشت ۱۳۸۹
هرچند دخمه را بسیار خاموش و کور می بینم
در انتهای دالانش یک نقطه ی نور می بینم

هرچند پیش رو دیوار بسته ست راه بر دیدار
در جای جای ویرانش راه عبور می بینم

هرچند شب دراز آهنگ نالین زمین و بالین سنگ
در انتظار روزی خوش دل را صبور می بینم

تن کم توان و سر پردرد پایم ضعیف و دستم سرد
در سینه لیک غوغایی از عشق و شور می بینم

گر غول در شگفت از من پاس گذر گرفت از من
با چشم دل عزیزان را از راه دور می بینم

من کاج آهنین ریشه هرگز مبادم اندیشه
برخاک خود اگر موجی از مار و مور می بینم

طوفان چو در من آویزد ناکام و خسته بگریزد
از من هراس و پروایی در این شرور می بینم

هر جا خلافی افتاده است جای حضور فریاد است
من رمز کامیابی را در این حضور می بینم

هشتاد و اند من، با من گوید خروش بس کن زن
گویم خموش بودن را تنها به گور می بینم

2010-05-12T21:55:00.002+02:00

بیانیه مادران عزادار در محکومیت اعدام های اخیر

چهارشنبه ۱۲ مهٔ ۲۰۱۰

متاسفانه با خبر شدیم که حکومت اسلامی پنج نفر از زندانیان سیاسی (شیرین علم‌هولی، فرزاد کمانگر، فرهاد وکیلی، علی حیدریان و مهدی اسلامیان) را که به اتهامات واهی و خارج از موازین قانونی و انسانی به اعدام محکوم کرده بود ، مظلومانه و حتا بدون اطلاع وکلا و خانواده هایشان اعدام کرده است .

گرچه ما و بسیاری از آزاد اندیشان و آزادی خواهان جهان بر این نکته اذعان داریم که هرشخصی هر گونه جرمی را مرتکب شده باشد نمی توان خارج از موازین انسانی ، قانون ، تمدن و عرف ، به محاکمه ی وی نشست و اعدام را که پایان دادن به زندگی انسانی به دست دیگر انسان هاست نوعی از کشتار و خونریزی می دانیم .اما سال هاست که حکومت اسلامی از راه های مختلفی دست به خشونت و اعدام و نسل کشی سیاسی زده و بر شمار مادران عزادار و خانواده های داغ دیده می افزاید. خانواده ها و مادران عزادرای که فرزندان شان هیچ جرمی مرتکب نشده اند جز این که آزادی و عدالت را فریاد زده اند و در برابر سانسور و اختناق قهرمانانه ایستاده اند و تن به ظلمی که بر آن ها و جامعه و میهن شان رفته نداده اند .

ما مادران عزادار نفس هر گونه اعدام و به خصوص اعدام های اخیر را محکوم کرده و خواهان توقف اعدام و آزادی زندانیان سیاسی دیگر می باشیم . همین طور از تمام نهادهای بین المللی خواهانیم که حکومت ایران را به حذف حکم اعدام و برچیدن چوبه های دار و جوخه های تیرباران اش ملزم نموده تا از این پس شاهد کشتار و خونریزی و اعدام در کشور ایران نباشیم .

در پایان ضمن ابراز تاسف شدید از این واقعه ی دردناک که صرفا یک اقدام سیاسی برای ایجاد رعب و وحشت می باشد ، به خانواده ها ومادران عزادار این پنج نفر تسلیت گفته و آرزوی محاکمه ی عاملان این جنایات را داریم ، همین طورخشونت طلبان رژیم را به نگرشی دوباره در مشی خونریزانه شان دعوت می کنیم که اگر نکنند مردم حتمن برای سرنوشت خودشان متمدنانه تصمیم خواهند گرفت . به امید روزی که امید و نشاط و شادی تمام میهن مان را فرگیرد.

مادران عزادار

اردیبهشت 89

ارسال شده توسط madarane azadar در ۵:۱۲ 0 نظرات

2010-05-12T21:51:00.000+02:00

بترسید از روزی که فرزندان ما شما را محاکمه کنند ! خدیجه مقدم

دلبب

چهارشنبه ۱۲ مهٔ ۲۰۱۰

دلم می خواهد همه مردم بدانند که شیرین علم هولی را که دیروز19 اردیبهشت 88 اعدام کردند ، بی گناه بود .هرچند اعدام فرزاد کمانگر و دیگر فرزندان ملت ، هم ، دردی جانکاه ،دردی وصف نشدنی در وجودم باقی گذاشته ، آن هم معلمی چون فرزاد که صمد بهرنگی زمانه خود بوده و در هفته معلم اعدامش کردند .

ولی شیرین را از نردیک شناخته بودمش . با هم ، هم سفره شدیم وهر روز در حیاط زندان ، همراه هم قدم زدیم ، درد دل کردیم ، بحث کردیم ، با هم آواز خواندیم ، خندیدم ، گریه کردیم ، و به هم امید دادیم که دنیا اینجور نمی ماند ، دنیا تغییر خواهد کرد زندگی ما هم تغییر خواهد کرد . روزی اگر ما هم نباشیم مردم ستمدیده ، طعم عدالت و برابری و آزادی را خواهند چشید .و من به شیرین می گفتم : من هم اگر آن روز را نبینم ، تو خواهی دید . تو جوانی و راهی طولانی در پیش داری و حتمن آزادی را خواهی دید . حالا من زنده ام وجان شیرین را گرفته اند . چه طور دلشان آمد دختری به پاکی برگ گل را اعدام کنند .چطور توانستند تناب دار را بر گردن بلورین آن سمبل عشق و مهربانی بیاندازند .چطور او را قربانی کردند تا قدری بیشتر در قدرت باشند . دو سال نگهش داشتند تا در شرایطی که احتیاج به زهر چشم گرفتن ازمردم دارند قربانی اش کنند .می دانم الان در بند نسوان اوین همه عزادار اند و از هم سوال می کنند چرا بعد از دو سال زجر او را کشتند ؟ اگر مجازاتش اعدام بود چرا دو سال نگهش داشتند .

دلم می خواهد مردمی که اخبار اعدام ضد انقلابیون را از رسانه های رسمی می شنوند با زندگی این دختر کمی آشنا شوند و از خود بپرسند ضد انقلاب کیست !؟ محارب چه کسی است !

هیچ قدرتی ماندنی نیست اگر بود به حکومت جمهوری اسلامی نمی رسید ، حکومت ها می آیند و می روند و زور گویان و ستمگران و قاتلان بشریت ، خود را در تاریخ به ثبت می رسانند واین تکرار تکرار است و عجبا که قدرتمندان درس نمی گیرند .

به اتهام دیدار نوروزی با مادر دکتر زهرا بنی یعقوب یکی دیگر از زنان بیگناهی که در زندان همدان کشته شده ، همراه دوستانم به صورتی غیر قانونی و غیر انسانی در ایام نوروز سال گذشته بازداشت و به زندان اوین منتقل شدیم . چه من و محبوبه کرمی عزیز که 15 روز تعطیلات نورزمان را در بند نسوان اوین گذراندیم و چه سایر دوستان که بعد از سه روز آزاد شدند همه و همه شیفته دختری کرد شدیم که با حجب و حیایی کردی به دیدن ما آمده بود . مهربانی از سر و صورت و بند بند انگشتان این دختر می بارید . روزهای بعد که با هم همصحبت شدیم فهمیدم که او هم مثل هزاران زن کرد دیگر قربانی جامعه سنتی مردسالار و فقر و تبعیض جنسیتی و قومیتی شده است ولی هرگز فکر نمی کردم او را اعدام کنند . کافی بود یک قاضی عادل به حرفهای او گوش دهد تا بفهمد که شیرین نباید اعدام شود فقر و تبعیض باید اعدام شود . شیرین مستحق یک زندگی سالم و شاد بود مثل میلونها نفر دیگر .

برای آقای جعفری دولت آبادی ، دادستان تهران که تحقیقی در مورد قتل های ناموسی در خوزستان کرده بود و از دختران بیگناه در حرف دفاع کرده بود ، نامه ای سرگشاده نوشتم که این دختر را در یابید اگر واقعن به گفته های خود اعتقاد دارید ملاقاتی با شیرین داشته باشید و تا دیر نشده از قتل سازمان یافته شیرین جلوگیری کنید ولی دریغ از ذره ای توجه .

شیرین خود خوب گفته بود ، او را گروگان گرفته بودند و می بینیم که چطور در زمانی حساب شده ، قربانی اش کردند .

شیرین آزارش به کسی نرسیده بود ، به کسی ظلم نکرده بود ، حق کسی را پایمال نکرده بود ، کسی را نکشته بود او به صورت غیر قانونی از مرز خارج شده بود که باید طبق قانون هزینه اش را می پرداخت . برخی از دختران کرد برای فرار از زندگی رقت بارشان و به اصطلاح ، برای تغییر زندگی شان به تهران فرار نمی کنند تا به جمع دختران خیابانی به پیوندند ، آنان به کردستان عراق فرار می کنند تا کنار کسانی که می خواهند شرایط زندگی کردها را تغییر دهند مبارزه کنند . چه راه آنان را قبول داشته باشیم و چه نداشته باشیم اینان فرزندان ما هستند . ما در برابر آنان مسئولیم که نگذاریم به مبارزات خشونت آمیز کشانده شوند .

شیرین در خانواده ای روستایی و فقیر با 13 فرزند زندگی و به عنوان دختر بزرگ خانواده ، از برادران و خواهران کوچکتر خود نگهداری می کرده و به جای مدرسه رفتن و درس خواندن و بازی کردن ، در جوانی ، پیر و خسته شده بود و در آستانه یک ازدواج اجباری قبیله ای ، با دختر همسایه به کردستان عراق فرار می کند . او جز خانه خودشان در روستا و جمع همشهری هایش در کردستان عراق و زندان جایی دیگر را ندیده بود و هیچ تجربه ای از یک زندگی ساده و سالم نداشت . او در شرایط سخت زندان ، کلاس های آموزشی و هنری مرکز فرهنگی بند نسوان را سریع پشت سر گذاشته و هنرمندی خلاق شده بود .او زندگی را دوست داشت و می خواست زندگی کند .

به آقای دادستان نوشتم که کشتن دختری که دو بار دست به خودکشی زده ، هنر نیست زندگی بخشیدن به او هنر است ولی کو، گوش شنوای درد مردم ؟

شیرین مرتکب عملی خلاف قانون شده بود، باید محاکمه ای عادلانه می شد . این قبول . ولی آیا شکنجه قانونی است که شیرین را ماهها در زندان اوین آقایان شکنجه کردند ؟ انگشتان پای شیرین بعد از دوسال هنوز سیاه سیاه بود و من نمی توانستم به آنها نگاه کنم . آیا تجاوز به دختران و پسران در زندان قانونی است ؟ آیاقبل از اجرای حکم اعدام ، خانواده محکوم و وکیل قانونی آنها نباید از اجرای حکم اطلاع داشته باشند ؟ آیا دروغ و تهدید وفریب قانونی است که ، نه تنها در بازپرسی و دادگاه و زندان بلکه ، مسئولان رده بالای حکومتی هم ، هر روز از صدای و سیمای غیر ملی به خورد مردم ، می دهند ؟

آیا این حکومت اسلامی است ؟ با این همه دروغ و دزدی و فساد و بیکاری و فقروتبعیض و نکبت و فلاکت و شکاف طبقاتی وحشتناک ؟ که هر کس با حکومت شما بجگند ؟ محارب شناخته شود ؟ محارب شمایید ! نه فرزندان ما ! بترسید از آن روزی که فرزندان ما شما را محاکمه و مجازات کنند

ارسال شده توسط madarane azadar در ۴:۲۸

2010-05-10T01:31:00.000+02:00

چهل و سومین هفته همبستگی با مادران عزادار ایران در شهر کلن / آلمان

نهم ماه مه 2010 برابر با 19 اردیبهشت 1389

طفلی به نام شادی، دیریست گمشده ست
با چشمهای روشنِ براق
با گیسویی بلند به بالای آرزو
هرکس از او نشانی دارد
ما را کند خبر
این هم نشان ما
یک سو خلیج فارس / سوی دگر خزر
شفیعی کدکنی

امروز عجب روزی بود . چه تلخی تندی داشت تلخ و تاریک ، دلسوخته وافسرده ، خشمگین و غران. در این تلخی آن چه که به ما نیرو می داد، عهدی بود که بسته بودیم ، ما به راهمان ادامه می دهیم تا دادخواهی و ازادی عزیزانمان.

صبح برای تظاهرات یکشنبه مان رفتیم . قرار داشتیم که بعد از تظاهرات،در سالگرد جوان و عزیز از دست رفته مان در شهرمان به مزارش برویم ، که خبر اعدام این پنج عزیز را شنیدیم ..خبر آنقدر دردناک بود که فقط می توانستیم سکوت کنیم و آرام گریه کنیم..

امروز در کلیسا برنامه خاصی بود و به همین جهت عده زیادی از مردم در رفت و آمد بودند ، به اضافه اینکه روز مادر بود و خانواده ها همراه بامادرانشان در گشت و گذار بودند. آنها نیز بسیار متاثر در مقابل ما می ایستادند و خبر میگرفتند و تسلی میدادند و می پرسیدند که از دست آنها برایمان چه بر می آید ؟
حتی کودکان ، با وجود بازگیریهای کودکانه در مقابل ما با حیرت می ایستادند و از همراهان خود پرسش می کردند.

یکی از همراهان همیشگی حامیان مادران عزادار که خود از بانیان این گروه در شهر کلن است، 7 سال است که جوان خود را از دست داده است، بعد از اکسیون ساعت 11 طبق قرار قبلی به مزار این جوان عزیز رفتیم.

شعر بالا را ، امروز بیش از همیشه حس کردیم، بویژه آن گاه که آن همراهمان که امروز روز تولدش بود ولی شادیش را گم کرده بود و با ما آمده بود و نمی توانست غمش را فرو بخورد و در خانه به شادی بنشیند چرا که شادی را گم کرده بود

2010-05-10T01:26:00.000+02:00

شرکت گروه همبستگی با مادران عزادار در تظاهرات ایرانیان
در اعتراض به اعدام پنج زندانی

در ساعت 5 بعدازظهر با دیگر ایرانیان در میدانی در شهر جمع شدیم تا بار دیگر بر این جنایتی که امروز روی داده بود، فریاد اعتراض برآوریم. همراه شدیم و بعد از آن میدان در خیابان شهر به راه افتادیم. بر پلاکادرهایی که در دست مردم بود به آلمانی نوشته شده بود، جنایت: امروز جمهوری اسلامی در ایران 5 نفر را اعدام کرده است.

عکس های شیرین علم هولی، فرزاد کمانگر، فرهاد وکیلی، مهدی اسلامیان و علی حیدریان در دست ها بود. دردناک این بود که برخی پلاکاردهایی که برای تظاهرات 5 روز پیش تهیه شده بود و در آن عکس برخی از این عزیزان بود که نوشته شده بود خطر اعدام این بار اضافه شده بود: امروز صبح اعدام شد.

ما امروز خشممان را فریاد کردیم، به راهمان ادامه می دهیم تا عاملین این جنایت ها محاکمه شوند

2010-05-10T01:01:00.001+02:00

تظاهرات در شهرهای کلن و برلین علیه اجرای احکام اعدام در ایران

رادیو دیوچه وله

صدها شهروند ایرانی ساکن دو شهر برلین و کلن با شنیدن خبر اعدام پنج نفر از دگراندیشان در ایران دست به تظاهرات زدند. خانم سارا دهکردی در شهر برلین طی اطلاعیه‌ای از ایرانیان خواست، علیه اعدام این دگراندیشان و نیز اعدام شهروندان افغانی ساکن ایران دست به تظاهرات بزنند. وی هشدار داد که جمهوری اسلامی در پی اعدام‌های جمعی دگراندیشان، همانند اعدام‌های سال ۱۳۶۷ است

سارا دهکردی، فرزند نوری دهکردی است که در ترور رستوران میکونوس در برلین در سپتامبر ۱۹۹۲، توسط عاملان جمهوری اسلامی به قتل رسید.

در شهر کلن نیز شماری از سازمان‌های سیاسی و نهادهای حقوق بشری در شامگاه روز یکشنبه در یکی از میدان‌های مرکزی شهر گرد هم آمدند. به گفته خبرنگار دویچه وله، شماری نهادهای حقوق بشری و سیاسی، ایرانیان و آلمان‌ها را به این تظاهرات فرا خوانده بودند. سخنرانی‌هایی به دو زبان از سوی تظاهرکنندگان ایرانی و آلمانی ایراد شد. شمار تظاهرکنندگان به حدود ۲۵۰ نفر می‌رسید.

یکی از سازمان‌دهندگان این تظاهرات، فعال حقوق بشر، بهرام بیگدلی است. وی که از اعضای جمعیت دفاع از زندانیان سیاسی ایران است، در مورد اهداف حکومت ایران از اعدام دگراندیشان، به دویچه وله گفت که این اعدام در آستانه سالگرد ۲۲ خرداد همانند اعدام‌های پیشین، فقط برای ایجاد رعب و وحشت در میان مردم است.

آقای بیگدلی ایرانیان خارج از کشور و رهبران آزادیخواه و جنبش سبز در ایران را به هشیاری فراخواند، زیرا به گفته‌ی او، این اعدام‌ها مقدمه‌ی اعدام‌های آینده است. وی از آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی خواست با قاطعیت هر چه تمام‌تر این اعدام‌ها را محکوم کنند.

کمیته دفاع از مبارزات مردم ایران در بلژیک نیز تمامی ایرانیان ساکن بلژیک را فراخواند تا روز دوشنبه (۱۰ مه / ۲۰ اردیبهشت) در برابر سفارت جمهوری اسلامی در اعتراض به اعدام‌ها در ایران تجمع کنند.

عکسها مربوط به تظاهرات کلن از بهنام وفاسرشت

2010-05-09T23:08:00.000+02:00

اگر که بیهده زیباست شب برای که زیباست شب برای چه زیباست شب

نهم ماه می روز جهانی مادر و
هدیه جمهوری اسلامی به مادران ایرانی

در سحرگاه امروز پنج تن از عزیزان در بند اعدام شدند

نهم ماه می 2010 برابر با 19 اردیبهشت 1389

مادر شیرین ، امروز از جمهوری اسلامی چه هدیه ای گرفتی؟ دخترت را در لباس قرمز آغوشته به خونش به جای پیراهن سفید عروسی؟
و شما مادران فرزاد ، علی ، فرهاد و مهدی ، به شما چه هدیه ای داده شد؟ پیکر سوراخ سوراخ شده غلطیده در خون جگر گوشه هایتان ؟
و این است استقلال ، آزادی ، به روایت جمهوری اسلامی

باش تا نفرين ِ دوزخ از تو چه سازد،
که مادران ِ سياه‌پوش
ــ داغداران ِ زيباترين فرزندان ِ آفتاب و باد ــ

هنوز از سجاده ها

سر بر نگرفته اند!

امروز در بسیاری از کشور ها "روز مادر" است و در ایران، مادران داغدار در پی یافتن جواب پرسش های خود هستند، چه کسی فرزندانشان را ربوده و آن ها را در کجا به بند کرده اند، چه کسی فرزندانشان را به خون کشیده اند و چه کسی به این کار امر داده است. هر روز به این سو و آن سو می روند تا جواب گیرند خسته و بی جواب باز می گردند تا روز دیگر کار خود پی گیرند. مادران داغدار در ایران شعله عشق را بر افروخته نگاه می دارند. آنها تا پاسخی بر چراهای خود نگیرند، آرام نمی گیرند. آنها که دیگر در روزهای مانند این روز نه تنها شاخه گلی از فرزندان خود نمی گیرند، بلکه فرزندان خود را نیز گم کرده اند، برآنند که این سختی و رنجی را که بر آنان رفته است را آشکار سازند و مقصران را به محاکمه کشند که همه حقایق آشکار گردد.

مادران داغدار را یاری کنیم و نگذاریم جنایات فراموش شود.

جمهوری اسلامی ایران سحرگاه روز یکشنبه پنج زندانی متهم به عضویت در «گروهک های ضد انقلاب» را در زندان اوین تهران اعدام کرد که چهار تن از آنان، از جمله فرزاد کمانگر، مرتبط با گروه پژاک معرفی شده‌اند. یک نفر از این افراد نیز متهم به مشارکت در انفجار حسینیه سیدالشهدای شیراز در سال ۸۷ است.

بر اساس گزارش‌های منتشره در رسانه‌های دولتی و نیمه‌دولتی ایران، سحرگاه روز یکشنبه حکم اعدام فرزاد کمانگر، علی حیدریان، فرهاد وکیلی، شیرین علم‌هولی و مهدی اسلامیان به اجرا درآمد

2010-05-08T14:05:00.000+02:00

با سلام و درود به همه جان باختگان چه در بهشت زهراهای ایران چه در زندانهای ایران

شنیده بودم که گفته بودند خاطرات خود را بنویسید. باشد می نویسم از بیرون درهای اوین و درون دیوارهای بلند آن

بیرون دیوارها از تابستان با هوای گرم و پشه شروع شد . شبها در کنار خانواده ها. همراه با آنها روزه باز کردیم و بر سر سفره های افطاریشان نشستیم. در تولدهایشان شرکت کردیم و در اندوه دوری شان گریستیم و در خوشحالی آزادی عزیزانشان خندیدیم و با هم بارها و بارها پیمان بستیم که تاآزادی حتی یک مبارز سنگر اوین را ترک نگوییم. هوا آرام آرام و بخاطر دل مادران و پدران و فرزندان و خواهران و برارادران اسیر در زندانها و اسیر در دل خاکها سرد می شد دوست نداشت زمستانی کند. آسمان دلش برای مردمی که می باید شبها و روزها به دنبال عزیزانشان در خیابانها و جلوی در زندانها و دادگاهها باشند می سوخت و سردی نمی کرد. دستها به آسمان رفت که خدایا ابر و باران و برف بفرست ما سرما را تحمل می کنیم تا هموطنان ما برای تابستان آب و میوه های خوش طعم ایرانی را بچشند و لب به میوه های وارداتی نزنند چرا که عزیزانی هم اکنون دربند هستند که به ورود میوه به کشور اعتراض داشتند برای دل آنها هم که شده برف ببار و سرما بیاور. سرمای طاقت فرسای بهمن از راه رسید با باران و بدون برف لازم. زورگویان نظام آب را در سطح پیاده روی اوین ول کردند تا زیر پای نه خسته عزیزان مشایعت کننده زندانیان ول شود و از سرما به خانه هایشان برگردند ولی مبارزان پشت دیوارهای اوین عزمشان راسخ تر از نیروی مقابل بود. نمی گویم دشمن چرا که آنها هم مامورند و برای یک لقمه نان تن به این کار می دهند آنها هم هم هیهنان ما هستند پس باید همه با هم گذشت کنیم تا بتوانیم ایرانی واقعی شویم. هم میهنان ما نیروی مقابل ما هستند آب را در پیاده رو ول می دادند و دوستان برای اینکه از ورود سرما به بدنهای نیرومند خود جلوگیری کنند پاهایشان را لای پنبه و دستمال کاغذی وجورابهای ضخیم می پوشاندند تا بتوانند سرما را شکست دهند و ساعتهای متوالی پشت دیوارها به انتظار آزادی بقیه باشند

و آنطرف دیوار چه غوغای بود درون سلولها. همه منتظر ساعت 5 به بعد بعدازظهر بودند. تازه واردها برای آنها که قدیمی تر بودند خبر می آوردند که در پشت دیوارها شبها چه موجی از مردم در گرمای تابستان و حال در سرمای زمستان برای حمایت از شما دلیران در حال دست زدن و سوت زدن می باشند. در سکوت سلولها صدای سوتهای ممتد و گاه صدای دست زدنهای متوالی و گاه صدای صلوات می آمد و آن درونیها چه خوشحال از شنیدن صدای یارانشان. پس هنوز جنبش زنده است چه فرقی می کرد رنگ جنبش چه باشد مهم زنده بودن جنبش بود که هست

حال اینک بهار رسیده. تعداد زیادی از یاران هنوز دربندند ولی گویا یاران پشت دیوارها از سرمای زمستان خسته شده اند و دیگر نیروهای مردمی برای حمایت یاران دربند نمی روند. دوستان و یاران آن درونیها دلشان به صدای دست زدن و سوت شما خوش است بیاید بار دیگر با هم شبهای اوین را براه اندازیم و بتوانیم دلگرمی برای عزیزان دربندمان باشیم تا روزها و شبهای کسالت آور زندان را راحتتر تحمل کنند. این شبها شبهای بهاری است بگذارید فصل جنبش پشت دیوارهای اوین کامل شود. از تابستان 88 شروع شد و تنها بهار را کم دارد. همه با هم شبهای بهاری را به پشت دیوارها ببریم تا فصل ملاقاتهای پشت دیواری کامل شود و ایران آزاد را ببینیم

به امید آزادی ایران

نوشته از خواهر

2010-05-06T18:19:00.000+02:00

مادری دیگری از تبار خاوران از میان ما رفت

مادر مروارید نصیر، مادر جان باخته داریوش کایدپور روز چهارشنبه ٢۶ اسفند ١٣٨٨، برابر با ١٧ مارس ٢٠١٠ در سن هفتاد و هشت سالگی در بیمارستانی در کرج، با زندگی وداع کرد. مادر مروارید در خانواده ای زحمتکش در مسجدسلیمان چشم به جهان گشود و از همان دوران کودکی و نوجوانی با رنج کار و استثمار آشنا شد. زندگی مشترک مادر با جمعه کایدپور از فعالان کارگری در شرکت نفت، سرآغاز مباززاتی شد که مادر را در کنار همسرش به مبارزات کارگران شرکت نفت پیوند داد. در کشاکش مبارزات کارگران شرکت نفت علیه رژیم شاه، ساواک همسرش را بارها دستگیر و زندانی کرد. در نبود همسر، مادر مروارید در دو سنگر کار و مبارزه طبقاتی، تلاشگری خستگی ناپذیر بود و یک تنه، یک سر به زندان داشت و یک سر به تامین نان و هزینه های زندگی فرزندانش.

دو فرزند بزرگتر مادر، به تاثیر از موقعیت اجتماعی و مبارزات خانوادگی، درگیر مبارزه سیاسی شدند. مادر این بار برای ملاقات فرزندانش، به مدت هفت سال از سال های ٤٩ و ۵٠ تا مقطع قیام در سال ۵۷، شب و روزش را در مقابل زندان های تهران گذراند. رفت و آمد به زندان، جزئی از زندگی مادر و با مبارزات او پیوند خورده بود. مادر سال ها برای دیدار فرزندان زندانی اش ایرج و داریوش از مسجدسلیمان به تهران سفر کرد. جمعه، همسر مادر در مهر ۵٤ در راه برگشت از زندان در یک حادثه رانندگی کشته شد. فقدان همسر، زندگی را دوچندان برای مادر سخت کرد. رفت و آمد به زندان از مسجدسلیمان تا تهران، مادر مروارید را فرسوده و خسته کرده بود. به ناچار، با تمام سختی های زندگی همراه با فرزندانش به تهران نقل مکان کرد.

با آزادی فرزندانش از زندان در ماه های پیش از قیام ۵۷، زندگی مادر رنگ و شور دیگری گرفت. مانند هزاران مادر و زن کارگر مبارز، فعالانه در قیام شرکت کرد. شور و شعف مادر را رژیم جمهوری اسلامی با دستگیری فرزندانش در سال ۶٠ از او گرفت. مادر مروارید یک بار دیگر راهی زندان های تهران شد. او نیرو و انرژی عجیبی داشت. هرگز امید را از دست نداد و استوار در مقابل سختی ها و بیدادگری دو رژیم شاه و شیخ ایستاد.

مادر مروارید، در یکی از روزهای شهریور ۶٧، به ملاقات داریوش در زندان اوین رفت، همان روزهائی که جنایت کاران جمهوری اسلامی رابطه زندان با بیرون را قطع کرده بودند و به کشتار زندانیان سیاسی مشغول بودند. مادر آن روز و روزهای دیگر هرگز موفق به دیدار با فرزندش نشد. دوماه بعد خبر اعدام داریوش را به وی دادند. مادر با این خبر شکست و هرگز لبخند به صورت پر درد و رنجش بر نگشت. جسم و روان مادر، به تدریج روبه تحلیل رفت و عاقبت مرگ، این مادر مبارز و خستگی ناپذیر را از پای در آورد.

مادر مروارید، یکی از مادران خاوران و تکیه گاه کارزار بود و همچون مادران و پدرانی که در این چند سال شاهد مرگشان بوده ایم، آرزو داشت دادگاه جمهوری اسلامی در دوران حیات او برگزار شود. ما یک بار دیگر با مادر مروارید و همه ی مادران عهد می بندیم، که تا دادخواهی فرزندانشان و برگزاری این دادگاه از پای ننشینم.

یادش گرامی باد!

کمیته هماهنگی
کارزار تدارک دادگاه بین المللی برای محاکمه جمهوری اسلامی به جرم جنایت علیه بشریت

2010-05-06T13:26:00.000+02:00

همگام با دیگر شهرها و در راستای اعلام همبستگی مادران عزادار با معلمان

بزرگداشت معلمان در رشت توسط مادران عزادار

چهارشنبه ۵ مهٔ ۲۰۱۰

همگام با دیگر شهرها و در راستای اعلام همبستگی مادران عزادار با معلمان، و پیرو فراخوان تشکل‌های صنفی معلمان برای گرامی‌داشت یاد و خاطره‌ی معلمان در گذشته در روز معلم، مادران عزادار رشت، روز شنبه بر مزار چند معلم خوش‌نام گیلانی حاضر شده و با نثار شاخه‌های گل بر مزار آنان ، این روز را گرامی داشتند.

شایان ذکر است با وجود وضعیت نا‌مساعد جوی و بارش سیل‌آسای باران این مراسم در گورستان سلیمان‌داراب رشت برگزار شد.

در این مراسم ، مادران بر سر مزار شیون فوی، شاعر و معلم پر‌آوازه گیلانی و آقی اردشیری از دبیران متعهد و معروف رشت که به دانش‌آموزان محروم بسیاری بدون کوچک‌ترین چشمداشت مالی، سال‌ها درس داده بود، حاضر شدند.

ارسال شده توسط madarane azadar در ۱۵:۰۴ 0 نظرات

2010-05-03T21:40:00.000+02:00

با روزه سیاسی معلمان در 12 اردیبهشت 1389 همراه می شویم

یکشنبه ۲ مهٔ ۲۰۱۰

روزمعلم است!

در حالی که بسیاری از ، معلمان فرهیخته ی کشورمان در زندانها هستند و بیسوادها در قدرت ، چگونه روز معلم را گرامی بداریم . یاد معلمان شهید گرامی ، روحشان شاد !

به امید آزادی همه ی اسیران به ویژه معلمان در بند ، با روزه سیاسی معلمان در 12 اردیبهشت 1389 همراه می شویم .

مادران عزادار-10/2/1389

ارسال شده توسط madarane azadar در ۱۴:۳۸ 0 نظرات

2010-05-02T19:32:00.001+02:00

چهل و دومین هفته همبستگی با مادران
عزادار ایران در شهر کلن /آلمان

دوم ماه می 2010 برابر با 11 اردیبهشت 1389

با وجود باران شدید عده زیادی از حامیان مادران امروز در برنامه شرکت کرده بودند و استقبال و توجه مردم نیز مثل همیشه چشمگیر بود.

روز گذشته نیز به مناسبت اول ماه مه "روز کارگر " مادران در برنامه ای که هر ساله از طرف احزاب مختلف آلمانی در میادین شهر برگزار میشود حضور داشتند و هر کدام جداگانه با مردم شرکت کننده صحبت کرده و آنها را از وضعیت زندانیان سیاسی و وضعیت نا بسامان کارگران ایران مطلع کردند .

همچنین جمعیت ایرانی دفاع از زندانیان سیاسی شهر کلن هر ساله به این مناسبت عکسهائی از زندانیان سیاسی را به نمایش میگذارد و اعلامیه هائی را به زبان آلمانی و فارسی تهیه کرده و جهت افشاگری بین مردم پخش میکند. عده ای از مادران گروه همبستگی در این برنامه شرکت کرده و به این طریق آنها را حمایت کردند

عکس جمعیت دفاع از زندانیان سیاسی از آرشیو

2010-05-01T12:00:00.000+02:00

فراخوان برای ثبت مبارزات خانواده های جان باختگان و

دوشنبه ۲۶ آوریل ۲۰۱۰

فراخوان برای ثبت مبارزات خانواده های جان باختگان، زندانیان، مفقود شدگان ، و سایر آسیب دیده گان سیاسی- عقیدتی؛ برای به رسمیت شناختن حقوق اولیه شهروندی خود و حق دانستن حقیقت در مورد علت و چگونگی و شناخت عوامل جنایات و حق خواستن پاسخ

ما برآنیم که بخشی از مبارزات مادران و خانواده های زندانیان، مفقود شدگان، جان بدر بردگان، تبعیدی ها و جان باختگان سیاسی- عقیدتی را برای به رسمیت شناختن حقوق شهروندی خود به عنوان قربانیان جنایت و آسیب دیده گان سیاسی- عقیدتی نشان دهیم

ما برآنیم که پیگیری و پایداری خانواده ها را برای دانستن حقیقت در مورد علت و چگونگی و شناخت عوامل جنایات به ثبت برسانیم. همچنین آسیب های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی وارده بر این خانواده ها را در طول سی و یک سال گذشته و حتی قبل تر یعنی از سال های پایانی حکومت پادشاهی یعنی زمانی که خانواده ها برای بیان درد مشترک خود در کنار هم قرار گرفتند و صدای اعتراض خود را در جلوی زندان ها ،در جلوی دادگستری، در رفتن به خاوران و سایر گورستانها، در برگزاری مراسم یادبود، در محل کار ،در دانشگاه، در رسانه ها و ... بلند کردند را گردآوری و در یک کتاب به چاپ برسانیم

بدین منظور از تمامی مردم آزاده ی ایران، مادران و خانواده های آسیب دیده، مادران خاوران و همچنین مادران داغدار و عزادار و حامیان آنها در سراسر دنیا می خواهیم که در این امر مهم ما را همراهی نمایند تا بتوانیم سهم کوچکی در نشان دادن پایداری خانواده ها داشته باشیم. ما اعتقاد عمیق داریم که پیگیری و پایداری و صدای اعتراض مادران و خانواده ها، نقش بسیار مهمی در آشکار شدن حقیقت داشته و دارد و همچنین در امر دادخواهی تأثیر شگرفی خواهد گذاشت
ما امیدواریم که بتوانیم بخش کوچکی از درد و رنج خانواده های جان باختگان و قربانیان سیاسی در طول سال های گذشته و بخصوص جریانات اخیر را به روی کاغذ بیاوریم، درد و رنجی که مادران و خانواده ها در طی این مدت تحمل کرده اند تا نگذارند خون های ریخته شده به هدر رود و به فراموشی سپرده شود. همچنین می خواهیم نشان دهیم که چقدر صدای اعتراض و دادخواهی آنها به اشکال مختلف برای به رسمیت شناختن حقوق شهروندی قربانیان سیاسی و حق دانستن حقیقت و خواست پاسخگویی از اهمیت والایی برخوردار بوده و تا چه میزان در جلوگیری از تکرار تاریخ تأثیرگذار بوده و خواهد بود

لطفن مطالب خود اعم از : خاطرات تلخ و شیرین ، مقاله ، گزارش ، شعر و داستان را به آدرس ایمیل مادران عزادار بفرستید.madaraneazadar@gmail.com

مادران عزادار- اول اردیبهشت1388

2010-05-01T11:23:00.000+02:00

ديدار حاميان مادران عزادار با خانواده اسانلو

وبلاگ رسمی مادران عزادار - جمعي از مادران عزادار به مناسبت نزديكي به روز كارگر و افزايش فشار بر روي منصور اسانلو به ديدار مادرشان رفتند .

مادر آقاي اسانلو با رويي گشاده از مادران استقبال كرد و بعد از تشكر از مادران براي حضورشان گفت : آمدن شما خيلي خوشحالم مي كند چون نشان مي دهد پسرم فراموش نشده و ما به او اطمينان داديم آقاي اسانلو براي تك تك ايرانياني كه دغدغه نان و آزادي دارند عزيز است و ما در مقابل افرادي مانند او وظايف زيادي داريم كه حداقل آن اظهار همدردي و حمايت از آنهاست .

پاي صحبت مادرش مي نشينيم و او از موثر بودن فرزندش در هر شرايطي مي گويد چه در زمان آزادي كه تاب نياوردند و به بندش كشيدند و چه در زندان كه همچنان فعال است و شور زندگي در ميان زندانيان مي آفريند .

مي گويد براي افزايش فشار بر منصور ، اوين را كافي ندانسته و او را به زندان رجايي شهر كرج منتقل كردند كه براي هر بار ملاقات او بايستي 6 ساعت در راه باشند و با مشكل ديسك كمري كه مادرش دارد ، بسيار عذاب آور است .

اسانلو براي استقبال از سال نو در زندان از خانواده تقاضاي چند نوع بذر را ميكند و همراه با زندانيان ديگر آنها را كاشته و باغچه اي ترتيب داد كه براي سال نو كاملا سبز شده بود . او براي چهارشنبه سوري از خانواده مي خواهد برايش پول بفرستند و از فروشگاه زندان آجيل و تنقلات براي تمام هم بنديهايش تدارك مي بيند ، كه اين حركت اصلا به مذاق زندانبان خوش نمي آيد و او را زماني كه با دست پر به سمت هم بنديهايش مي رفت فراخوانده و به بند 5 منتقل مي كنند .

مادر از همبند بودن منصور با قاتلين و معتادان ، از سعيشان براي به قتل رساندن او و اينكه شبها از بيم جان نمي تواند بخوابد مي گويد . اما حتي در اين بند نيز منصور تاثيرش را مي گذارد و انسان سازي مي كند . او در تماس تلفني با مادرش با خوشحالي خبر مي دهد 12 نفر به كمك او ترك كردند و صداي هم بندانش به گوش مي رسد كه مي گويند بگو حتي سيگار هم نمي كشيم . منصور هم اكنون در بند 5 در سلولي دو نفره بسر مي برد .

مادر مي گويد پسرش هم از ناحيه چشم مشكل دارد و هم ناراحتي قلبي دارد و حدود 14 ماه از حبس 5 ساله اش باقيمانده و اميد دارد تا با حكم عدم تحمل كيفر كه از پزشكي قانوني صادر شده ،هرچه زودتر شاهد آزادي فرزندش باشد .

ما كه براي ديدار با مادري دردمند و رنجور رفته بوديم با شيرزني روبرو شديم كه در عين بيماري و نگراني از حال فرزندش بخصوص در چند ماه اخير ، چنان به درستي كار و راه فرزندش ايمان دارد و چنان روحيه اي دارد كه ما كه براي دادن كمي روحيه رفته بوديم با كلي روحيه برگشتيم . مي گويد من مي دانم كه منصور ديگر مال من نيست، او فقط پسر من هست ولي مال كل ايران است و به راستي كه از اين مادر ،آن پسر بايد .

در پايان ديدار يكي از مادران آوازي به افتخار مادر اسانلو خواند و مادر نيز بيت زير را به ياد منصور خواند :

دوست دارم شمع باشم در دل شبها بسوزم روشني بخشم به جمع و خود در آن تنها بسوزم

انتظارش كوتاه - عمرش دراز باد

2010-04-26T00:18:00.000+02:00

تجمع شبانه تعداد زیادی از خانواده های دستگیر شدگان در مقابل زندان اوین

بنابه گزارشات رسیده به "فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران" ده ها نفر از خانواده ها ی زندانیان سیاسی در مقابل زندان اوین تجمع کردند و خواستار آزادی فوری و بی قید وشرط عزیزان خود شدند.

روز شنبه 4 اردیبهشت ماه از حوالی ساعت 20:45 خانواده های زندانیان سیاسی در مقابل زندان اوین تجمع کردند و خواستار آزادی عزیزان خود شدند . خانواده ها علیرغم بارندگی به تجمع اعتراضی خود ادامه دادند و هر لحظه که این تجمع ادامه می یافت بر تعداد تجمع کنندگان افزوده می شد.

خانواده ها بدلیل بارندگی در زیر پل تجمع کرده بودند. تعداد زیادی از خانواده ها علیرغم سپردن وثیقه برای عزیزانشان ولی هفته ها است که از آزادی آنها خوداری می کنند.همچنین در میان زندانیان سیاسی تعدادی هستند که زمان بسیار کوتاهی به پایان محکومیت آنها باقی مانده است ولی بازجویان وزارت اطلاعات از آزادی آنها ممانعت می کنند.

تجمع اعتراضی خانواده ها تا لحظه انتشار خبر همچنان ادامه دارد و گفته می شود این تجمعات در روزهای آینده ادامه خواهد یافت.

فعالین حقوق بشر ودمکراسی در ایران
04
اردیبهشت 1389 برابر با 24 آپریل 2010

2010-04-25T23:36:00.000+02:00

گزارش چهل و یکمین هفته همبستگی با مادران عزادار ایران
در شهر کلن /آلمان

بیست و پنجم آپریل 2010برابر با ششم اردیبهشت 1389

با بهتر شدن هوا تجمع و رفت و آمد رهگذران هم بیشتر شده . توریستها از کشورهای مختلف از این محل دیدن میکنند و حضور ما توجه شان را جلب میکند . به ما نزدیک میشوند و سوالات زیادی میکنند و این باعث دلگرمی ماست که می بینیم این افشاگری ها در چهارگوشه دنیا تاثیر خوبی داشته و مردم از آنچه در کشور ما میگذرد مطلعند . احساس همدردی و حتی اعلام همکاری می کنند و برایمان آرزوی رهائی دارند. خانواده ها با حوصله به فرزندان کوچکشان توضیح میدهند و آنها را از بی عدالتی هائی که دیکتاتور ها در جهان به مردم بی گناه وارد میکنند ، آگاه میسازند .
با امید آزادی عزیزان دربندمان و آرزوی دنیائی بهتر و آینده ای روشن تر برای فرزندان جهان ، برنامه امروز را به پایان بردیم

2010-04-23T23:00:00.000+02:00

احضار حامیان مادران عزادار به دادگاه انقلاب

سوم اردیبهشت 1389برابر با 23 آپریل 2010

GREEN POWER

بنابه گزارشات رسیده به فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران،3 تن از حامیان مادران عزدار که چندین هفته در بند مخوف 209 اوین تحت شکنجه های روحی قرار داشتند روز گذشته به بازپرسی شعبه 3 امنیت فراخوانده شدند.
روز پنجشنبه 2 اردیبهشت ما طی احظاریه ای که از شعبه 3 امنیتی دادگاه انقلاب مستقر در زندان اوین به 3 تن از حامیان ماردان عزادار ابلاغ شد.آنها موظف شدند که ظرف 3 روز خود را به این شعبه معرفی کنند. رئیس شعبه 3 امنیت فردی بنام بیگی است او در بازجوئیها بند 209 زندان اوین شخصا حضور دارد و عملا نقش یک بازجوی وزارت اطلاعات را ایفا می کند . این فرد در فشارهای روحی و تحت فشار قرار دادن زدانیان سیاسی برای وادرا کردن آنها به پذیرفتن اتهامات نسبت داده شده نقش کلیدی دارد.
حامیان مادران عزدار که روز گذشته به شعبه 3 امنیت دادگاه انقلاب مستقر در زندان اوین احضار شدند عبارتند از؛ خانم ها فاطمه رستگاری،دکتر لیلا سیف الهی و ژیلا کرم زاده مکوندی می باشند هنوز از احضار سایر حامیان مادران عزادار به دادگاه انقلاب اطلاع دقیقی در دست نیست.
لازم به یاد آوری است که حامیان مادران عزادار در طی یورشها گسترده وشبانه مامورین وزارت اطلاعات به منازلشان در غروب 19 بهمن 1388 دستگیر و به بند مخوف 209 زندان اوین منتقل شدند. آنها در طی چند هفته ای که در بازادشت بسر بردند با بازجوئیهای طولانی و فشارهای روحی شدید مواجه بودند.بدلیل حمایتهای گسترده سازمانهای حقوق بشری بین المللی و مادران آرژنتینی میدان می بازجویان سعی کردند که اتهامات را تغییر داده و اتهامات واهی دیگری را به آنها نسبت دهند.حامیان مادران عزدار تحت فشارهای شدید روحی بودند که تن به مصاحبه های تلویزیونی و تعهدی کتبی دهند .
فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، دستگیری،شکنجه های روحی و نسبت دادن اتهامات واهی و دروغین بازجویان وزارت اطلاعات و احضار بی شرمانه مجدد حامیان مادران را محکوم می کند و از کمیسر عالی حقوق بشر،گزارشگر ویژه زنان سازمان ملل متحد خواستار اقدامی عملی برای پایان دادن به سرکوبهای سیستماتیک و سازمان یافته علیه مردم ایران است.
فعالین حقوق بشر ودمکراسی در ایران

گزارش فوق به سازمانهای زیر ارسال گردید:
کمیساریای عالی حقوق بشر
کمسیون حقوق بشر اتحادیه اروپا
سازمان عفو بین الملل
گزارشگر ویژه زنان سازمان ملل متحد
03 اردیبهشت 1389 برابر با 23 آپریل 2010

2010-04-19T12:52:00.000+02:00

ویدئو گزارش «همراه شو عزیز» گزارشی از دومین نشست همگرایی سبز جنبش زنان

The Green Coalition of Women's Movement in Iran / by Noushin Ahmadi Khorasani

در این مراسم صمیمانه تعدادی از حاضران به ایراد سخنرانی پرداختند از جمله شهلا لاهیجی، زهرا رهنورد، مینو مرتاضی، زهره تنکابنی، شهلا اعزازی، فاطمه فرهنگ خواه، نرگس محمدی، نیره توکلی و نسرین ستوده و نیز تنی چند از خانواده های زندانیان سیاسی از جمله شهرزاد کریمان، مادر شیوا نظرآهاری و الهه مجردی، همسر محسن میردامادی و همسر عیسی سحرخیز.

در این گردهمایی فعالان طیف های مختلف جنبش زنان حضور داشتند از جمله طاهره طالقانی، فیروزه صابر، فریده ماشینی، فاطمه راکعی، فرزانه روستا، منصوره شجاعی، نوشین احمدی خراسانی، ژیلا بنی یعقوب، فاطمه گوارایی، مهناز محمدی، عالیه مطلب زاده، احترام شادفر، آمنه شیرافکن، فریده غائب، ترانه بنی یعقوب، مهسا امرآبادی، و جمعی از مادران صلح از جمله شهلا فروزانفر، فرخنده احتسابیان، گوهر شمیرانی و...د

2010-04-18T20:46:00.000+02:00

دیدار نوروزی مادران عزادار با خانواده ی شهید مسعود هاشم زاده

شنبه ۱۷ آوریل 2010

جمعی از   مادران عزادار رشت و تهران روز چهار شنبه  25 فروردین، به مناسبت آغاز سال  جدید به  دیدار خانواده ی شهید مسعود هاشم زاده -  که در جریان راهپیمایی  مسالمت آمیز 25 خرداد،  با شلیک مستقیم گلوله به شهادت رسیده بود،   رفتند.

در این دیدار، طیف های مختلفی از مادران عزادار حضور داشتند، خانواده هایی که عزیزان شان در سی و یک سال اخیر به جرم اعتقاداتشان اعدام ، مفقود و یا زندانی شده و یا در اعتراضات چند ماهه اخیر آسیب دیده بودند.

در  این دیدار  ، مادران با تاکید برضرورت حذف مرزبندی  های جعلی میان کشته  شدگان عقیدتی، بر اهمیت  بررسی ابعاد این قبیل فجایع و افشا و محاکمه   عادلانه عاملان و آمران مرگ هزاران بیگناه  ، تاکید کردند.

مادران حاضر در جمع ، با مهم و مفید تلقی کردن این گونه دیدار ها، بر دلجویی از آسیب دیدگان و خانواده ها ی آنان نیز تاکید داشتند.

روز 5 شنبه 26 فروردین نیز، مادران به همراه خانوده ی مسعود هاشم زاده بر سر مزار آن شهید حاضر شدند و یادش را گرامی داشتند.

حضور بر سر مزار شهید هاشم زاده که با سرودخوانی های مادران همراه بود بسیار تاثیر گذار بود.مادران در حالیکه هر یک عکس هایی از مسعود و شمع هایی روشن در دست داشتند، به خواندن سرود "مرغ سحر ناله سر کن" و " از خون جوانان وطن لاله دمیده" و ...پرداختند.

در پایان، مادران در حالی گورستان را ترک کردند که مزار شهید هاشم زاده را با گلهای رنگارنگ بهاری پوشانده بودند.

ارسال شده توسط madarane azadar در ۲۳:۴۵

2010-04-18T20:37:00.001+02:00

چهلمین هفته همبستگی با مادران عزادار ایران در شهر کلن/آلمان

بیست و نهم فروردین 1389 برابر با یکشنبه 18 آپریل 2010

امروز هوائی بهاری و آفتابی داشتیم . همه جا روشن و رنگی بود و مردم به گردش و تفریح آمده بودند . دلخوش و فارغ از دنیای غمگین ما

بهار آمد گل و نسرين نياورد نسيمي بوي فروردين نياورد
پرستو آمد و از گل خبر نيست چرا گل با پرستو همسفر نيست
چه افتاد اين گلستان را ، چه افتاد كه آيين بهاران رفتش از ياد؟
چرا مينالد ابر برق در چشم؟ چه ميگريد چنين زار از سر خشم؟
چرا خون ميچكد از شاخه گل؟ چه پيش آمد؟ كجا شد بانگ بلبل؟
چه دردست اين؟ چه دردست اين؟ چه دردست؟ كه در گلزار ما اين فتنه كرده است؟
چرا در هر نسيمي بوي خون است؟ چرا زلف بنفشه سرنگون است؟
چرا سربرده نرگس در گريبان؟ چرا بنشسته قمري چون غريبان؟
چرا پروانگان را پر شكسته است؟ چرا هر گوشه گرد غم نشسته است؟
چرا مطرب نميخواند سرودي؟ چرا ساقي نميگويد درودي؟
چه آفت راه اين هامون گرفتست؟ چه دشت است اين كه خاكش خون گرفتست؟
چرا خورشيد فروردين فرو خفت؟ بهار آمد ؟ گل نوروز نشكفت
مگر خورشيد و گل را كس چه گفتست؟ كه اين لب بسته و آن رخ نهفتست؟
مگر دارد بهار نورسيده دل و جاني چو ما ، در خون كشيده
مگر گل نوعروس شوي مرده است؟ كه روي از سوگ و غم در پرده برده است؟
مگر خورشيد را پاس زمين است؟ كه از خون شهيدان شرمگين است؟
بهارا تلخ منشين ! خيز و پيش آي گره وا كن ز ابرو ، چهره بگشاي
بهارا خيز و زان ابر سبكرو بزن آبي بروي سبزه نو
سرو رويي به سرو و ياسمن بخش نوايي نو به مرغان چمن بخش
بر آر از آستين دست گل افشان گلي بر دامن اين سبزه بنشان
گريبان چاك شد از ناشكيبان برون آور گل از چاك گريبان
نسيم صبحدم گو نرم برخيز گل از خواب زمستاني برانگيز
بهارا ، بنگر اين دشت مشوش كه ميبارد بر آن باران آتش
بهارا ، بنگر اين خاك بلا خيز كه شد هر خاربن چون دشنه خونريز
بهارا ، بنگر اين صحراي غمناك كه هر سو كشته اي افتاده بر خاك
بهارا ، بنگر اين كوه و در و دشت كه از خون جوانان لاله گون گشت
بهارا ، دامن افشان كن ز گلبن مزار كشتگان را غرق گل كن
بهارا از گل و مي آتشي ساز پلاس درد و غم در آتش انداز
بهارا شور شيرينم برانگيز شرار عشق ديرينم برانگيز
بهارا شور عشقم بيشتر كن مرا با عشق او شير و شكر كن
گهي چون جويبارم نغمه آموز گهي چون آذرخشم رخ برافروز
مرا چون رعد و طوفان خشمگين كن جهان از بانگ خشمم پر طنين كن
بهارا زنده ماني زندگي بخش به فروردين ما فرخندگي بخش
هنوز اينجا جواني دلنشين است هنوز اينجا نفسها آتشين است
مبين كاين شاخه بشكسته ، خشك است چو فردا بنگري پر بيدمشك است
مگو كاين سرزميني شوره زار است چو فردا در رسد ، رشك بهار است
بهارا باش كاين خون گل آلود برآرد سرخ گل چون آتش از دود
برآيد سرخ گل خواهي نخواهي وگرنه خود صد خزان آرد تباهي
بهارا ، شاد بنشين ، شاد بخرام بده كام گل و بستان ز گل كام
اگر خود عمر باشد ، سر برآريم دل و جان در هواي هم گماريم
ميان خون و آتش ره گشاييم ازين موج و ازين طوفان برآييم
دگربارت چو بينم ، شاد بينم سرت سبز و دلت آباد بينم
به نوروز دگر ، هنگام ديدار به آيين دگر آيي پديدار

2010-04-13T11:53:00.002+02:00

برای همه مادران عزادار کشورم

آسیه امینی

دوشنبه ۱۲ آوریل ۲۰۱۰

اشکهایم

خاک را می آشوبند

تا مگر لبخندی، صدایی، نغمه ای ، یا عطری از تو را

بازپس گیرند.

دیر و دور، اگر تو را در آغوش نگیرم

باکی نیست!

روزی آزادی را بر سینه ام سخت می فشارم

بر گونه اش بوسه ای می نشانم

دستش را می گیرم و

به او می گویم :

" بوی بچه ام را می دهی"

آسیه امینی

بهمن ماه /88

2010-04-12T23:53:00.000+02:00

بهار ، بی بهار رنگ پائیز دارد

وقتی با اعضای گروه های مختلف به منظور دیدارهای نوروزی از زندانیان و خانواده های شان، همراه می شوی وقبل از راه افتادن،قرار می گذاری که حداقل به خانه چندین نفر از زندانیان یا کسانی که به مرخصی آمده اند سر بزنی، و پیش از درآمدن از خانه با خبر می شوی که امروز، از قضا روز تولد بهاره هدایت هم است که با روز ازدواجش هم مصادف شده، آن وقت است که دیدار با خانواده چنین زندانی، حال و هوای دیگری پیدا می کند. و در چنین حال وهوایی است که راه های پر ترافیک و شلوغ شهر را تا رسیدن به خانه بهاره، با شعرهایی به یاداو و همه زندانیان سیاسی پر می کنی

در خانه بهاره و در خلال این دیدار صمیمی و بی تکلف، از همه رنگ پیدا می شد از مادران صلح تا حقوق بشری ها و فعالان دانشجویی. همه آمده بودند که روز تولدش را در کنار همسر بهاره باشند

از بازداشت بهاره هدایت این عضو پرتلاش و مقاوم شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت و مسوول روابط عمومی این اتحادیه دانشجویی چند ماه گذشته است. او را درست درشامگاه روز چهارشنبه ۹ دی‌ماه بود که به زندان بردند. و از همان موقع بود که همه در قلب مان گفتیم: «بهار بی بهار، پاییز است

منبع : مدرسه فمینیستی

2010-04-12T21:30:00.000+02:00

گزارش سی و نهمین هفته همبستگی با مادران عزدار ایران در شهر کلن / آلمان

یازده آپریل 2010 برابر با 22 فروردین 1389

تا کی به تمنای وصال تو یگانه
اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه
خواهد به سرآید غم هجران تو یا نه
ای تیره غمت را دل عشاق نشانه
جمعی به تو مشغول و تو غایب زمیانه
دیوانه ایم من که روم خانه به خانه

امروز عده زیادی از حامیان جمع شده بودند . قرار بر این داشتیم که بعد از تظاهرات جلسه ای داشته باشیم. تقریبا هر هفته بعد از اتمام تظاهرات نشستی داریم ولی این بار این گردهم آئی رسمی تر بود. . در این نشست بررسی و باز نگری داشتیم به سی و هشت هفته گذشته و سپس بحث در حول و حوش هر چه بهتر و وسیع تر و گسترده تر کردن حرکتمان . پیشنهادات و نظرات متفاوتی ارائه شد و در آخر جمع بندی و تصمیم گیری هائی صورت گرفت .
حضور پر شوق و شور زنان و اعلام آمادگی آنها برای همکاری های بیشتر بسیار قابل توجه بود و نشان از اراده راسخ آنها برای رسیدن به هدف که همانا ´معرفی قاتلان و عاملان و دادخواهی و آزادی بی قید و شرط زندانیان سیاسی´ بود

ما ایستاده ایم

2010-04-11T16:33:00.000+02:00

سرود ای زن تو ای همراهم

منبع: سایت کمپین یک میلیون امضاء

http://www.iranfemschool.com/campaign/IMG/mp3/Music.mp3

2010-04-08T21:56:00.000+02:00

گزارش تصویری از سی و هشتمین هفته همبستگی با مادران عزادار ایران
در شهر کلن /آلمان

چهارم آپریل 2010 برابر با 15 فروردین 1389

2010-04-08T21:43:00.000+02:00

عکسهای ارسالی حامیان مادران عزادار در ایران از سفره های هفت سین

2010-04-08T20:30:00.000+02:00

هفت ماه شکنجه برای انکار مستندات تجاوز در کهریزک

نگذاریم محمد داوری گمنام بماند

پسرم ، محمد داوری را آزاد کنید و یا مرا هم پیش پسرم ببرید

چهارشنبه ۷ آوریل ۲۰۱۰

محمد داوری را از روزنامه همبستگی می شناسم. یک معلم ساده و صادق و صمیمی بود که وارد تحریریه شد برای کار در حوزه رسانه. بعدها هم در سحام نیوز سایت حزب اعتماد ملی همکاری می کرد. او هم همانند آریا آرام نژاد ناشناس نیست اما در مقایسه با زمان و نحوه بازداشت و اعتصاب غذا و فشارهای روحی که او در دوران بازداشت بدون مرخصی خود طی می کند تقربیا می شود مدعی شد که او هم گمنام مانده است. محمد داوری در سایت سحام نیوز همراه کروبی بود که او را به بهانه جمع آوری و تهیه مدارک مربوط به تجاوزات جنسی در کهریزک هفت ماه پیش دستگیر کردند و از آن تاریخ تا کنون زیر سخت ترین شکنجه ها و فشارها قرار دارد. طی این مدت هر سه ماه یکبار تنها به مادر پیر او که از شهرستان بجنورد به تهران می آید اجازه دیدار و ملاقات داده می شود و از هرگونه مرخصی و دیدار با همسر و دیگر اعضای خانواده خود محروم است. با اعمال این فشارها بر محمد داوری قصد دارند تا او را وادار کنند در یک مصاحبه خبری و جنجالی صحت ادعاهای مهدی کروبی در خصوص تجاوزات جنسی را زیر سوال ببرد. در حال حاضر شرایط جسمی و روحی محمد داوری بسیار وخیم است . پیش از این محمد داوری در بند عمومی بوده است اما به دلیل اعتراض به وضعیت بلاتکلیفی در گفت و گو با معاون وزیر اطلاعات که چندی پیش از بند ایشان دیدار داشته است بلافاصله و پس از خروج این مقام دولتی از بند عمومی به سلول انفرادی منتقل شده است. پس از آن بود که داوری برای دومین مرتبه اقدام به اعتصاب غذای کرد. در حال حاضر هیچ گونه اطلاعی از وضعیت داوری در دست نیست.مادرش می گوید: محمد کاری نکرده است ، جرمی ندارد، یا پسرم را آزاد کنید یا مرا هم پیش پسرم ببرید...من در تهران هم جایی را ندارم که بمانم.....
ارسال شده توسط madarane azadar در ۱۴:۱۶

2010-04-08T19:58:00.000+02:00

گزارش تصویری از سی و هفتمین هفته همبستگی با مادران عزادار ایران
در شهر کلن /آلمان

بیست و هشت آوریل 2010 برابر با 8 فروردین 1389

2010-04-08T19:33:00.000+02:00

مادران عزادار در حلقه ی نیروهای لباس شخصی مزار شهیدان را گلباران کردند

	چهارشنبه ۲۴ مارس ۲۰۱۰

چهارشنبه ۲۴ مارس ۲۰۱۰

بهار آمد و گل و نسرین نیاورد

نسیمی بوی فروردین نیاورد

پرستو آمد و از گل خبر نیست

چرا گل با پرستو همسفر نیست

چه افتاد این گلستان را ، چه افتاد ؟

که آئین بهاران رفتش از یاد

بار دیگر نیروهای ضد آزادی نگذاشتند مادران عزادار در 5شنبه آخر سال آن چنان که خود می خواستند گرد هم آیند و یاد عزیزان شان را گرامی دارند . مادران در حلقه نیروهای پلیس و لباس شخصی در فضای وحشت و تهدید و ارعاب ، مزار ندا ، سهراب ، اشکان و علیرضا مختاری و همه شهدای سبز گمنام قطعه 302 را گلباران کردند.

مادرانی که فرزندان شان مفقود شده و بیش از ده سال است از آنان بیخبرند فریاد می زدند ندا، سهراب ، اشکان به ما بگویید آیا پسران ما را دیده اید آیا آنان هم در کنار شما هستند ؟ و صدای هق هق گریه و فریاد مادران دیگر ، مادرانی که فرزند ان شان در بندند و نگران . درگیری لفظی ماموران و..لعن و نفرین مادران ...پراکنده کردن مردمی که دسته دسته گل بر مزارشهدای ملت می گذاشتند و زیر پا له کردن گل ها توسط نیروهایی که از همبستگی مردم وحشی می شدند .

شنبه شب نزدیک تحویل سال ، مادران هر یک به سلیقه خود هفت سین های زیبایی آماده کرده اند ، یکی با تور سبز ، یکی سنتی و یکی مدرن ولی همگی ساده و در انتظار فرصت اند که پشت دیوار زندان اوین بنشینند و کمی نزدیک به عزیزان شان سال را نو کنند . وای خدای من نکند اسرائیل حمله کرده و ما خبر نداریم یا رهبری می خواهد سان ببینید ! بدون فاصله ، ماموران خبردار، ایستاده اند . تعداد آنقدر زیاد است که فکر می کنی اینجا میدان جنگ است یا پادگان . عداه ای لباس شخصی هم به دنبال شکارند و چند نفراز آنها مشغول عکاسی و فیلم براداری . ماموران لباس شخصی پارک لاله را هم آورده اند که مادران را شناسایی کنند همان مامورانی که تا کنون 86 نفر از مادران را دستگیر کرده به جرم اینکه اعلام کرده اند : مادران زنده اند و خاموش نخواهند شد . یکی از مادران سینی هفت سین را از ماشین بیرون می آورد ، گردن کلفتی لباس شخصی سینی را از دستش می گیرد و به سمت پل پرتاب می کند . سینی های هفت سین در دست مادران مانداه اند ، نمی گذارند کسی از ماشین پیاده شود . به دختر جوانی که از ماشین پیاده می شود حمله می کنند دختر سیلی محکمی به گوش مامور می زند 7 نفری به جان دختر افتاده اند و می برندش با چند نفر تلاش می کنیم نزدیک شویم دنبالمان می کنند چند نفر از مادران و زنان جوان خودشان را به آنها می رسانند .همه را مثل اسرای جنگی می کشند به سمت ماشین های ون . نمی دانم بازداشتشان کردند یا پس از مدتی آزاد شدند . یک نفر می گوید در خیابان آزادشان کردند ولی من مطمئن نیستم . ای کاش خانواده های شان اطلاع بدهند که چه بلایی برسرشان آمده.هیچ نشانه ای جز درد مشترک مان از هم نداریم .به طور وحشیانه ای به جان مردم افتاده اند . برای چه ؟برای اجرای یک رسم و آیین ایرانی که مردم مسلمان همراه کتاب حافظ ، کتاب قران کریم هم در سفره می گذارند و سال هاست یک آیین ایرانی اسلامی شده است. ترس آقایان از چیست ؟همبستگی مادران داغدار و عزادار و مادرانی که فرزند در زندان دارند یا فرزندان شان مفقود شده چنان ترس و وحشت به جان این پسران و دختران بی خرد انداخته که هر دستوری را کور کورانه اجرا می کنند .

در اغاز سال نو دلم می خواهد به همه مامورانی که به حقوق مردم تجاوز می کنند بگویم که :

هیچ حکومتی ماندگار نیست از تاریخ درس بگیرید و خودتان را قربانی نکنید .

و با" سایه" همراه شویم که می گوید :

بهارا، شاد بنشین ، شاد بخرام

بده کام گل و بستان ز گل کام

اگر خود عمر باشد ، سر بر آریم

دل و جان در هوای هم گماریم

میان خون و آتش ره گشاییم

ازین موج و ازین طوفان برآییم

دگر بارت چو بینم ، شاد بینم

سرت سبز و دلت آباد بینم

به نوروز دگر، هنگام دیدار

به آئین دگر ، آیی پدیدار...

یک مادر داغدار/ سوم فروردین 1389

پیام نوروزی خانواده کیانوش آسا به ایرانیان

2010-03-24T21:18:00.000+01:00

آغاز سال ۱۳۸۹ و حلول سال نو «خورشیدی» را به «ایرانیان» اصیل و عاشقان و دوستداران «سبز»، زیبایی و روشنایی، تبریک و شادباش گفته و سالی توأم با شادکامی، مهرورزی و «صلح» را برای آنها آرزو میکنیم. امیدواریم که هر روز آنها، عید و نوروز بهاریشان، پیروز باشد.
با یاد و خاطره سالهای گذشته به استقبال آخرین روز این سال، به عنوان برگی پرافتخار از«تاریخ» معاصر ایران و همچنین نوروز ۱۳۸۹ میرویم. نوروزی که در سازمان ملل متحد به عنوان روز فرهنگ صلح جهانی شناخته شد. با چشمانی اشکبار شمعهای بیست و ششمین سالروز تولد کیانوش را روشن کرده و سفره هفتسینی را آماده میکنیم که هر سال به وسیله دستهای پرمهرش، با ظرافت چیده میشد. همچنین یاد و خاطره شعلههای آتش فروزانش بر فراز «کوه» طاق بستان، در شب «چهارشنبه سوری»، را گرامی میداریم.
او اکنون نیست که آتشی دیگر بیفروزد و پای سفره عید جایش خالیست. ولی نامش روشنتر از هر آتش پاکی بر بلندای طاق بستان، بیستون، دماوند و توچال میدرخشد تا فریاد بر آرد: کیانوش آسا فرزند همه «ملت» است.
«کیانوش آسا» متولد ساعات آخر ۲۹ اسفند سال ۱۳۶۲ (سالروز به ثمر نشستن مبارزات ملی دکتر مصدق) و شب اول نوروز، عید ملی و باستانی ایران، در خانواده ای «کرد» از ایل «سنجابی»، با عقاید موسوم به یارسان اهل حق به دنیا آمد.
تنها دو سال داشت که کنجکاویش در تصاویر کتابهای دبستان، گویای هوش فراوان او بود. با ورود به دبستان، بسیار جلوتر از کلاس درسش را میخواند و بیشتر اوقات فراغتش به نقاشی برای خود و دوستانش میگذشت. در مسابقات و المپیادهای علمی ـ هنری دانش آموزی شرکت میکرد و معمولاً جزء نفرات برگزیده بود. بعد از دوره راهنمایی، دبیرستان را در رشته موردعلاقه اش «ریاضی فیزیک» با موفقیتهای بیشتری گذراند. در این سالها به شکلی مستمر، نقاشی را در کنار درسهایش دنبال میکرد و در آن پیشرفت روزافزونی داشت.
هر چند که به دلیل محدودیتهای اقتصادی، نتوانست در محضر استاد، نقاشی و همچنین طراحی را که بسیار به آن علاقه مند شد قرار گیرد و تنها استعدادش، راهنما و راهبری برای هنرش بود. در تنبورنوازی و نقاشی هایش، حالات حماسی، بیشتر نمایان بود.
با توجه به دید عمیقی که به جزئیات مسائل داشت به طنز تصویری علاقمند شد. از ورزش نیز غافل نبود و بخشی از اوقات خود را به کوهنوردی، فوتبال و ورزشهای دیگر اختصاص میداد. در اوایل دوره دبیرستان، نواختن تنبور، ساز عاشقان «حق» و حقپرستان را آغاز کرد. در سن ۱۶ سالگی بود که روزی به جای بازگشت به خانه، به بیمارستان رفته و پدر را در شرایط بد بیماری، بر تخت بیمارستان دید. کیانوش هنگام پرستاری از پدر، با تکرار این جمله که نباید اتفاق ناگواری رخ بدهد اشک از چشمانش سرازیر میشد. از یک طرف برای پدر نگران بود و از طرف دیگر برای شرایط سخت خانواده چون فرزندان در حال تحصیل بودند.
پدر ما را تنها گذاشت و از دنیا رفت. «مسئولیت» همهی ما و او سنگین تر از قبل شد. سالهای آخر دبیرستان، شرایط پیش آمده در زندگی، بیش از پیش او را فعال و کوشاتر کرده بود. در سال (۸۳-۸۲) با هفت ماه «مطالعه» مستمر، در رشته مهندسی شیمی گرایش گاز و پتروشیمی دانشگاه رازی کرمانشاه پذیرفته شد. او دراین دوره، دانشجویی پرتلاش، پرسشگر و درسخوان بود و در اکثر فعالیتهای فرهنگی و صنفی دانشجویی حضوری فعال داشت.
معتقد به «کار» و «تلاش آگاهانه» در مسیر حل مشکلات و منتقد نظاره کننده گانی بود که تنها شکوه و گلایه داشته یا ژست «روشنفکری» به خود میگرفتند. به «زبان کردی» و همچنین آداب و روسوم آن علاقه و حساسیت ویژهای داشت. او از یکنواختی گریزان و در پی «تغییر» اوضاع بود. چهار سال دوره ی کارشناسی خود را تجربه ای مهم برای ارتقاء و بهره بیشتر از دانش «اساتید» و محیط دانشگاهی میدانست.
در این سالها بود که تنبور را به طور حرفهای، در خلوت خود بدون حضور استاد و صرفاً با گوش دادن به آهنگهای زنده یاد، سید خلیل عالی نژاد ادامه داد و آنرا برای «آرامش» درونیاش نواخته و مقدس میشمرد. او با وجود جوان بودن، در طریق معنویت و عرفان رنجهای فراوانی کشید. این شعر:
ای شاه درویشت منم
درویش دل ریشت منم
بیگانه و خویشت منم
هذاالجنون العاشقی
را همراه با تنبورش زمزمه میکرد اما تنبورش امروز …
در سال چهارم دوره کارشناسی، با سه ماه مطالعه سنگین و فشرده، مجوز ورود به دانشگاه علم و صنعت ایران و ادامه تحصیل در رشته ی مهندسی شیمی گرایش طراحی و شبیه سازی فرآیندهای نفت و پتروشیمی را دریافت کرد. از این که نمیتوانست فعلاً به «خانواده» و مادر پرتلاشش یاری رساند و در کنار آنها باشد در رنج بود. اما میل به پیشرفت، تحمل سختی ها را برایش مقدور مینمود و بدین صورت ساکن خوابگاه حکیمیه (و سپس مجیدیه) دانشگاه علم و صنعت ایران شد.
او دانشجویی صلح طلب، آزادیخواه و مخالف خشونت در راه تحقق آرمانها و اعتلای «ایران» بود. جوانی «واقع بین»، که بسیار آرزوها داشت، آرزوهای حقیقی و دست یافتنی که قدم به قدم با پشتکار مثال زدنیاش به آنها دست مییافت. یک «دلسوز» واقعی و آشنا با درد دیگران بود که در زندگی لحظه ای از تلاش باز نایستاد و «سختی»ها ارادهاش را پولادین و ذهنش را خلاقتر و «امید»ش را به آینده افزونتر میساخت.
زیرا معتقد بود به جای بازیچه بودن در زندگی باید نقش تعیین کننده داشت. در سالهای عضویتِ «جبهه سبز ایران» (صلح سبز)، در برنامه های بسیاری از جمله نهال کاری در سطح شهر و اطراف آن، مراسم «روز جهانی صلح»، دانه پاشی پرنده های مهاجر سراب یاوری و تالاب هشیلان و … فعالیتهای موثر و عملی داشت. در کلوپ هایی نیز عضویت داشت که نامهای آنها عبارتند از دانشگاه علم و صنعت، دانشکده فنی دانشگاه رازی، «دانشگاه تهران»، دانشگاه صنعتی امیر کبیر، استاد شجریان، تغییر برای ایرانیان، کمپین ۸۸، ستاد انتخاباتی کروبی، جوانان کرد کرمانشاه، جوان های کرمانشاه، متولدین اسفند.
کیانوش کتابهای بزرگانی چون وین دایر و پائولوکوئیلو ، داستانهای صادق هدایت، اشعار مولانا و حافظ و شاعران معاصری چون سهراب سپهری، احمد شاملو و فروغ فرخزاد، کتابهای تاریخی از جمله تاریخ معاصر را مجدانه و با علاقه مطالعه کرده و به دیگران نیز توصیه میکرد. آخرین کتابهای در دست مطالعه اش، جامعه شناسی نخبه کشی، پروین دختر ساسان و (اصفهان نصف جهان)، "از دولت کاهنی سومر به تمدن دموکراتیک امروز" و به سوی کامیابی بود.
وابستگی کیانوش و «مادر» به هم قابل وصف نبود. در دوره ارشد که دور از خانواده بود مادر روزی چند بار با او تماس میگرفت و از جزئی ترین کارهایش سوال میکرد. او هم با ذکر اینکه مادر، سختی های زیادی در این سالها متحمل شده، از جبران زحماتش بعد از فارغ التحصیل شدن میگفت. دریغ و درد که نگذاشتند غبار خستگی از پیشانی رنجور مادر بزداید . شب ۲۳ خرداد و لحظه جدایی به مادر اجازه نداد او را در آغوش بگیرد و با نگاه کردن به چهره مادر به او گفت به من نگاه کن ببینم گریه می کنی یا می خندی؟
مادر هم اشک از چشمانش جاری شد و کیانوش را قسم داد که بخاطر پرهیز از هر گونه مشکلی برای تحصیلات و استخدامش، در تجمعات تهران شرکت نکند. اما او با لبخند همیشگی اش پاسخ داد که اصلاً نگران نباشد. برای دفاع از پایان نامه به دانشگاه رفته، نهایتاً تا دو هفته دیگر بر میگردد و با شناختی که از مشکلات شهر خود داشته در آنجا مشغول به خدمت شده و اینبار برای همیشه میماند!
سخن و نام کیانوش به «حقیقت» پیوست. او قول داده بود به خانه بازگردد. اما چگونه ؟! غروب سیاه ، غمبار و دلگیر ۶ تیر ۱۳۸۸، کرمانشاه میزبان پیکرپاک کیانوش شد و تن بی جانش در میان فریاد ، حزن و اندوه یاران و همکلاسیهایش مورد استقبال قرار گرفت تا روز بعد با جامه ای سفید، در مزارش، واقع در قطعه ۵۸ باغ فردوس «کرمانشاه» در دل «خاک» آرام گیرد و فراتر از هر پایان نامه ای آغازی باشد برای جاودانه شدن نامش در کنار میهن پرستان این سرزمین آریایی.
خانواده آسا
۲۹ اسفند ۱۳۸۸ و اول نوروز ۱۳۸۹
بیست و ششمین سالروز تولد کیانوش آسا
رونوشت :
- اساتید کیانوش در دانشگاههای علم و صنعت ایران و رازی کرمانشاه جهت اطلاع
- مدیران دانشگاه علم و صنعت ایران و رازی کرمانشاه جهت اطلاع
- انجمن مهندسی شیمی ایران جهت اطلاع
- بنیاد ملی نخبگان جهت اطلاع
- انجمن زیست محیطی جبهه سبز ایران (صلح سبز) جهت اطلاع

خاوران، خاوران، دشت عاشقان

2010-03-24T21:02:00.001+01:00

جمعه صبح برای برپاداشتن نوروز و گرامی داشت یاد و خاطره جان باختگان دهه ۶۰ به همراه دوستانمان به خاوران رفتیم. پس از خرید گل های رنگارنگ و سبزه و سنبل، به سمت خاوران به راه افتادیم. خیابان لپه زنک پر از نیروهای امنیتی بود و ماشین های ون و سواری به فاصله کمی در خیابان منتهی به خاوران قطار کشیده بودند. امسال برخلاف چند سال گذشته راه را نبسته بودند و به نظر می رسید که تصمیم ندارند جلوی مردم را در خیابان اصلی بگیرند و بیشتر برای ایجاد رعب و وحشت بدین شکل حضور یافته بودند. به سمت درب پشتی خاوران رفتیم. آنجا نیز تعداد زیادی ماشین نیروی انتظامی مستقر شده بودند. با وجود جو به شدت پلیسی، تعداد ماشین های مردم نیز زیاد بود و این نشان از عزم مصمم خانواده ها برای رفتن به خاوران داشت. تعدادی از خانواده ها گل به دست در حال بازگشت بودند و شاکی از اینکه اجازه حضور بر مزار عزیزانشان را نیافته اند. ما نیز گل هایمان را برداشته و داخل شدیم، کسی جلویمان را نگرفت و ظاهراً فکر کرده بودند بهایی هستیم. به محض اینکه به سمت قطعه پایینی رفتیم، دو مأمور لباس شخصی جلویمان را گرفته و گفتند کجا می روید؟ وقتی فهمیدند برای یادبود کشته شدگان آمده ایم با حالتی توهین آمیز ما را برگرداندند. ما شاکی شده و علت را جویا شدیم ولی پاسخی ندادند و در نهایت گفتند: شماها با خود پلاکارد می آورید! یکی از مادران که بسیار خشمگین و عصبانی شده بود، عکس یکی از خانواده هایی را که چند شهید داده بودند را نشان داد و گفت این پلاکارد است؟! دیگری گفت: آیا شب می توانید سرتان را به راحتی بر بالین بگذارید؟ مأمور شرمنده شد و هیچ نگفت! او با چشمانی خون گرفته و با تعجب ما را نگاه می کرد. آری برایشان خیلی عجیب بود که چطور با جو پلیسی حاکم، باز هم خانواده ها دسته دسته بدون ترس و واهمه از جلویشان رد می شوند و مصمم قصد رفتن به گورستان خاوران را دارند.

با قلبی پردرد بازگشتیم ولی خوشحال ایم که هنوز خانواده ها و همراهان زیادی هستند که حاضرند حتی در یک فضای پادگانی، یاد جان باختگان را زنده نگاه دارند. آری سال های زیادی از کشته شدن عزیزانمان می گذرد، ولی می دانیم که هنوز خونشان تازه است و آمرین و عاملین کشتار دهه ۶۰ و بخصوص کشتار گروهی تابستان ۶۷، آنقدر از ما و کشته شده ها هراس دارند که مبادا برای دادخواهی برخیزیم و شهادت دهیم. راهی بهشت زهرا شدیم تا به خانواده های کشته شدگان اخیر بپیوندیم. در راه بازگشت بخشی از گل ها را به دست باد سپردیم که به نزد عزیزانمان ببرد. خانواده ها همچنان به سمت خاوران در حرکت بودند.

پس از گذشتن از ترافیک زیادی به بهشت زهرا رسیدیم. خانواده های بسیاری نیز روز قبل(پنج شنبه) به آنجا رفته بودند. در بهشت زهرا عزیزان زیادی داشتیم که به دیدارشان رفتیم. پس از دیدار با آنها، به سمت قطعه های جدید راهی شدیم. قطعه های جدید بر خلاف قطعه های قدیمی، خشک و بی آب و علف بود تا اینکه به قطعه ۲۵۷ رسیدیم. نیروهای امنیتی به صورت آشکار و نهان حضور داشتند. این قطعه پر از گل و گیاه بود و روی هر سنگی گلدانی گذاشته بودند و فضای خاصی ایجاد شده بود. به سراغ ندا رفتیم، خاکش گلباران شده بود. عکس سوراخ سوراخ شده ندا را پاک کردم و گل های شب بو را پرپر کرده و دور صورتش چیدم. چندین لباس شخصی دور گور او جمع شده بودند و حرکات ما را زیر نظر داشتند. پس از دقایقی به خوابگاه اشکان رفتیم، سنگ او نیز پر گل بود. گرد صورت جوانش حلقه ای گل درست کردیم. بر سنگش نوشته بودند: آفریده ۱۳۶۸، آرمیده ۱۳۸۸. سپس به سراغ سهراب رفتیم. دور گور او چندین مرد لباس شخصی ایستاده بودند و بر گورش هیچ گلی نبود. معلوم بود که تازه گل ها را پاک کرده بودند. روی سنگش شعر زیبایی حک شده بود. گل هایمان را به گرد صورت زیبایش چیدیم و پس از دقایقی مکث و تأسف بلند شدیم. مردی از آن طرف با اشاره گفت: اینها مأمورند، مراقب باشید؛ گفتم مهم نیست کاملاً مشخص است. همانطور که راه می رفتیم حس آشنا و غریبی داشتیم. از یک طرف حضور مأموران را کاملاً حس می کردیم و از طرف دیگر خانواده هایی را که به دنبال گور ندا و اشکان و سهراب می گشتند و برای ادای احترام به این فرزندان آزادی خواه و جسور آمده بودند. با قلبی پر درد و دلی امیدوار به آینده به خانه بازگشتیم. یادشان همواره گرامی و راهشان پر رهرو باد!

متأسفانه امسال نیز نتوانستیم آنطور که دلمان می خواست دور هم جمع شویم، بهار را به خاوران ببریم، بر مزارشان گل بکاریم، آنجا را بیاراییم و یادشان را گرامی بداریم. ولی اطمینان داریم که زمستان می گذرد و بهار در راه است. تا نفس داریم به خاوران می رویم و برای رسیدن به خواسته هایمان از پای نخواهیم نشست. برای گرامی داشت یاد و خاطره آنها که کشته شده اند و در خاوران ها آرمیده اند، و همچنین به یاد مادران و پدرانی که در میان ما نیستند و همواره سرود زیبای خاوران را عاشقانه زمزمه می کردند، هر کجا هستیم با هم بخوانیم.

خاوران، خاوران، دشت عاشقان/ خفته در دامنت طوفان زمان
رفته از خاطرت شادمانی ها/ داری در نام خود درد و تلخی ها
خسته ای خاوران، خسته خاوران/ خار ستم به دل، بسته خاوران
زنگ غم از رخت ما می زداییم/ خاک پاک تو را ما می ستاییم
گلگون نام تو در یاد دورانها / رسته جان تو از قید طوفانها
آب صد چشمه در چشم پاک تو / آب صد برکه در زیر خاک تو
قهرمان، قهرمان دشت عاشقان/ رسته از نام تو یاد ارغوان
لاله در لاله ای دشت خاوران/ روح آلاله ای دشت خاوران

یک مادر داغدار
بیست و نهم اسفند ۱۳۸۸

2010-03-24T21:02:00.000+01:00

تشکر مادران عزادار از مادران مایو و تمامی آزادیخواهان

چهارشنبه 24 مارس 2010

پیام تشکر مادران عزادار ایرانی به تمامی آزادی خواهان و مادران میدان پلازا مایو– آرژانتین
مادران عزادار ایرانی در حالی سال خورشیدی جدید و نوروز جهانی را آغاز می کنند که فرزندان شان را بی گناه در دل خاک مدفون کرده اند، یا سال هاست مفقود شده اند و یا در زندان ها بلاتکلیف یا با حکم های سنگین در بندند و عده ی زیادی نیز مجروح و معلول در کنج خانه ها در انتظار بهبودی اند.
ما، مادران با سکوت دسته جمعی خود در پارک لاله تهران صدای فرزندان مان و صدای خانواده های رنجدیده را فریاد زدیم و به گوش مقامات کشورمان و مردم ایران و جهان رساندیم.
مقامات امنیتی این حرکت را تاب نیاوردند و تعداد زیادی از مادران را به دفعات دستگیر و سپس آزاد کردند. در آخرین اقدام، به خانه های پنج نفر از حامیان مادران عزادار یورش بردند و آنها را به بند کشیدند که پس از پیگیری های مداوم خانواده ها و مادران عزادار و حامیان، پس از تحمل حدود 40 روز زندان، پیش از آغاز سال نو آزاد شدند.
آزادی خواهان بسیاری صدای اعتراض ما را شنیدند و به نام، خواهان آزادی مادران دربند شدند. شما مادران پلازا مایو نیز که سی و سه سال است برای رسیدن به خواسته های به حق خود از پای نمی نشنید، طنین صدای ما را شنیدید و در پیوند به درد مشترک مان از ما حمایت کردید. از حمایت شما و تمامی مردمی که برای آزادی مادران در بند ما را همراهی کردند بر خود می بالیم. درود بی پایان ما را در بهار زندگی پذیرا باشید.
به امید روزی که همه مردم ایران و جهان در صلح و امنیت، آزاد و برابر به طور عادلانه در کنار هم زندگی کنند.
مادران عزادار– ایران
فروردین 1389
ارسال شده توسط madarane azadar در ۱:۱۲

در سی و ششمین هفته همبستگی همراه با سفره هفت سین / ندا و سهراب هم بودند

2010-03-23T12:02:00.000+01:00

در روز اول فروردین / 21 مارس 2010سفره هفت سین مان را هم پهن کردیم. روبروی کلیسای دم. در شهر کلن. در سفره هفت سیم مان عکس ندا و سهراب هم بود. ندا و سهراب امسال بر سر سفره هفت سین خانواده خود نبودند. اما ندا و سهراب و کیانوش و احسان و اشکان و ... بر سفره هفت سبن هزاران خانواده ایرانی بودند. یادشان گرامی. بر سفره هفت سین مان عکس زبنب جلالیان هم بود که به او حکم مرگ دادند. ما زندگی را می خواهیم برای زینب و برای تمام کسان دیگر که به جرم آزادی خواهی در زندانند. .
هوا ابری بود و گاه باران ریزی می بارید. به خاطر این سفره مان را زیر سقف کلیسا کشیدیم. خودمان هم در پناه آن سقف ماندیم. ولی این امر کشیش کلیسا را خوش نیامد. می گفت این محوطه ماست و نباید در آن خبری باشد. کلیسای کاتولیک لابد آرامش می خواهد. فقط 10 دقیقه به پایان آکسیون ما مانده بود گفتیم که باشد 10 دقیقه دیگر آرامشتان را دارید. همکارش زا اورد و پس از 5 دقیفه بجث حاضر شد که 5 دقیقه دیگر را تحمل کند. . .

سی و پنجمین هفته همبستگی با مادران عزادار در شهر کلن

2010-03-23T10:08:00.000+01:00

روز بکشنبه 14 مارس 2010 درهمبستگی با مادران عزادار. در همبستگی با مادرانی که در روزهای آخر سال 88 در پشت دیوارهای زندان در انتظار خبری از فرزندان خود هستند. به یاد همه آن فرزندان گمنامی که در زندانها هستند. به یاد مادرانی که فقط به خاطر پیگیری وضع فرزندان خود در زندان هستند. ما در آستانه سال نو به یاد همه این عزبزان دوباره گرد می ایییم تا صدایشان باشیم. به همراه مادر میهمانی که در دوردست سکونت دارد